∞ HİCANKA ∞

sayı doğrusu

2008-03-13T19:53:00.002+02:00

Hayat bir sayı doğrusu olsa kimse sıfır noktasında olmazdı.

sivil hayata merhaba

2007-10-03T13:53:00.000+03:00

Askerlik dönüşü fırsat bulup da yazamadım. Tekrar eskisi gibi yazılara kaldığım yerden devam edebilirmiyim bilmiyorum ancak.
Askerlikten ne öğrendin diyenlere "dünyanın ne kadar güzel olduğunu" diyorum.

şafak 35

2007-08-14T15:50:00.000+03:00

şafak 35 az kaldı

askerlik notları

2007-06-03T13:20:00.000+03:00

Uzunca bir aradan sonra yazabiliyorum.
Şu an askerde haftalık çarşı iznine çıktım. 107 gün sonra hür olucam inşaallah.
askere giderken "teslim olmak" deyimini duyduğumda garip geliyordu bana ama öyleymiş hakikaten bir çok şeyden feda edip teslim oluyormuş insan. Yemin töreninden sonra dışarıya ilk çıktığımdaki duygu çok tuhaf sanki farklı bir gezegenden gelip dünyaya ayak basmış gibiydim. İstanbul'un merkezinde de olsa tel örgünün içinde olmak, başka bir dünya da yaşamak gibi hakikaten.
Askerliğin bana öğrettiği en önemli şey: dünyanın güzel ve yaşamaya değer olduğu. İnsan elindekilerin değerini kaybedince anlarmış. Basit gibi gözüken bir çok şey askerlik boyunca elde edemediğim için çok değerli oldu.

ASKERE GİDİYORUM

2007-04-09T11:43:00.000+03:00

Hayatımda yeni bir sayfa açılıyor yaklaşık 6 ay sürecek. Bu sürede fırsat olurda yeni yazılar ekleyebilir miyim? Bilmiyorum.
Zaten yazılara da eski rağbet yok :)
Herkesden hakkını helal etmesini diliyorum...

akıl gönül köprüleri

2007-03-16T17:03:00.000+02:00

   İnsanlarla konuştuğumda hep bir sorunlar yumağı görüyorum. Aile sohbetlerinde, kahve muhabbetlerinde, arkadaş gruplarında hep aynı tablo, bir “sistem” var ki hep sorumlu o. “Sistem böyle” cümlesini kullananlara sorsanız ki şu sistem ne diye, çoğu tanımlayamaz bile; ama ne hazin ki insanlarımızın çoğu kişiliklerini, tanımlayamadıkları sisteme göre şekillendirmekte! Bir özel sektör çalışanı, kamu kurumunda çalışmaya başladığında vakti zamanın da eleştirdiği, devlet memuru zihniyetiyle hareket etmeye başlıyor çoğu kere. Gerekçesini sorsanız, sistem böyledir çünkü. Televizyonda vergi kaçıran iş adamlarını seyredip onlara küfreden vatandaş aldığı gömleği birkaç lira eksik almak için fatura almaktan vazgeçiyor.
   Bugün Türkiye’nin hukuk, eğitim, üretim, sağlık, ekonomi ve diğer alanlarındaki sorunları hep alt sorunlardır. Asıl sorun: zihniyet problemidir, insanlarımızın akıllarıyla gönülleri arasındaki köprünün yıkılmasıdır. Toplumun kalitesini parayla yahut kanunlarla geliştirmek pek mümkün değildir. Arap ülkelerini düşünün mesela belli bir enerji kaynağına sahip oldukları için refah düzeyleri yüksek olsa da gelişmiş bir toplum demek çok zordur. İran’a bakın; yasaların engellediği birçok şeyin devlet müdahalesinin mümkün olmadığı ortamlarda sürdüğü bilinmekte.
   Birey toplum ilişkisini, hücrelerle bedenin etkileşimine benzetmişimdir hep. Toplumsal gelişim mi yoksa kişisel gelişim mi sorusunu da bu açıdan bakıldığında yersiz bulduğumu belirtmek isterim. Nasıl ki hücrelerin hasta olduğu bir bedenin sağlığından söz etmek mümkün değilse bireylerinin niteliksiz olduğu bir topluluğun gelişmişliğinden söz etmek mümkün değildir. Psikolojik çöküntülerin yaşandığı toplumlarda sosyolojik çözünmelerin yaşanması kaçınılmazdır.
   Günümüz toplumuna baktığımızda, hırslarına ve açgözlülüklerine yenik düşerek, dünya’nın kaynaklarını sömürmek için aciz insanları öldürmeyi bile göze alanlar çoğunluğa göre çok daha akıllı ve bilgilidirler. Hitler’i veya günümüzün diğer zalimlerini düşünelim akılsız olduklarını iddia edebilir miyiz?
   Akıl yöneten, gönül ise yönlendirendir, vicdan gönlün akla ulaşan sesidir. Gönlün güdümünden çıkan akıl zararlı bir hale dönüşür. İdeal insan; maddi ve manevi vücudunu dengeleyip aklını ve gönlünü birlikte kullanabilendir. İnsan bu dengeyi bozduğunda bundan sadece kendisi değil, konumuna göre tüm insanlık etkilenebilmektedir. O yüzden değil midir ki her geçen gün bu gerçeğin önemi daha çok anlaşılmakta? IQ’nun yeterli olmadığı çağımızda EQ’dan ve SQ’dan bahsedilmekte. İnsan benliğini anlamaya yönelik çalışmaların sayısı her geçen gün artmakta. İster Freund bakışıyla “ego”, “süper ego” deyin. İsterseniz akıl gönül diye adlandırın; ama toplumun kalbiyle aklı arasında sağlam köprüler olan olgun bireylere çok ihtiyacı var.

Dört Kuş

2007-02-04T08:00:00.000+02:00

“Bir vakitte İbrahim “Ey Rabbim bana ölüleri nasıl dirilttiğini göster.” demişti. Allah, “Buna inanmadın mı yoksa ?” demiş, o da: “İnandım fakat kalbimin iyice yatışması için” dedi. Allah da dedi ki: “O halde kuşlardan dördünü tut da, bunları kendine alıştır. Sonra kesip her dağın başına onlardan birer parça dağıt, sonra da çağır onları, sana koşa koşa gelirler. Bil ki, Allah Azizdir, Hakimdir.” (Bakara-260)

Mevlana bu ayeti, cesetlerin dirilmesiyle ilgili zahiri anlamının dışında ruhların dirilmesi olarak işari tefsir etmektedir. Şöyle ki, Yüce Allah’ın kurbiyetinden uzaklaşarak, bu maddi aleme inen ruhlara, maddi ve süfli vasıflar arız olmuş, ruhlar önceki saflık ve özelliklerini kaybetmiştir. Ruhların önceden olduğu gibi saf ve manen temiz olmaları için kendilerine galebe gelmeye çalışan bu süfli arızlardan kurtulması gerekmektedir. İşte Mevlana yukarıda geçen ayeti kötü huyları terk ederek, ruhların kurtuluşuna delil saymaktadır. Mesnevi’nin 5. cildinde “Beşerde dört gönül sıkıcı vasıf vardır. Bu dört şey aklın çarmıhı olmuştur” diye başlayıp bu kuşları tavus, kaz, karga ve horoz olarak betimleyip kazın hırsı ve aç gözlülüğü , horozun şehveti, tavusun makam ve şöhreti, karganın ise boş emelleri temsil ettiğini söyler.
Kazın temsil ettiği hırs ve aç gözlülük öldürülürse yerine kanaat, az yeme, az uyuma gibi iyi huylar alarak ruhun dirilmesinde önemli bir mesafe alınacağını söyler.
Makam, mevki ve elindeki geçici kendine ait olmayan nimetlerle kibirlenip övünmeyi de tavusun derin bir kibir içinde kabararak salına salına yürümesine benzetip şöhret sevdasının ve kibirin öldürülmesi gerektiğini anlatır.
“Karganın “gak gak” diye bağırması uzun ömürlü olmasına daha çok yaşamak için yalvarmasıdır” der ve çok yaşama ve dünyaya bağlılık arzusunun da manevi diriliş için kurban edilmesi gerektiğini söyler.
Horoz bahsine gelince horoz bir taraftan yemlenirken, diğer taraftan da bütün işi şehvet düşkünlüğüdür der ve insanın içindeki şehvetperestliği de horoza benzetir. Şehvetin çok önemli bir tuzak olduğunu belirterek; “O, nice binlerce güzel adı kötüye çevirmiş, nice binlerce akıllıya tuzaklar kurmuştur.” der. Netice itibarıyla şehvetin basiret gözünü kapattığını ve böylelikle insanın başına gelecek kötülükleri göremeyeceğini anlatır.

Gecede Hisleniş

2007-01-17T09:11:00.000+02:00

Şöyle bir ağlasam bağıra bağıra,
Bin çığlık saklasam bir hıçkırıkta,
Bin deryayı sığdırsam bir damlaya.
Şöyle bir ağlasam bağıra bağıra.

Ellerimi açsam sonsuza,
Akla ve mantığa inat bir tavırla,
Unutsam senden başka ne varsa,
Aşkı içsem kana kana.

Ve yollara düşsem,
Benden uzaklaştırıp sana yaklaştıran yollara.
Zamanın ötesinde,mekandansa çok uzaklarda,
Ağlasam , arasam , haykırsam...

Her nefes bir imtihan

2007-01-10T10:38:00.000+02:00

Birine huzur veren ortam bir başkası için ızdırap veriyor. Kimine göre dünyanın en güzel lezzeti bir başkasına berbat geliyor. Birinin canını çok sıkan diğeri için önemsiz oluyor. İnsanın hayatını, hayata bakışı belirliyor. Hayata bakışımızı ise büyük ölçüde kişiliğimizin karakteristik özellikleri belirliyor. Aynı olaylar karşısında öfkeli biri hemen kızarken melankolik birisi üzülmekle yetiniyor. Opsesif yapılı birine sıkıntı veren durumu vurdumduymaz biri fark etmiyor bile. Kişiliğimizi büyük ölçüde genetik özelliklerimiz ve yetiştiğimiz çevre belirliyor. Dünyaya gelirken ne genetik özelliklerimizi belirleyen anne babamızı ne de doğup büyüdüğümüz ortamı biz seçemiyoruz. Oysa bu iki önemli etken hayatımızı bir başka deyişle kaderimizi belirliyor.
Hayat bir strateji oyunu sanki kurulmuş bir düzenek var ve o düzeneğin içerisine bizleri koyup “hadi başla bakalım” diyorlar. Herkesin düzeneği kendisine göre ve herkesin yarışı kendisiyle. Bazen düşünürüz ya “acaba sınanıyor muyum?” diye aslında yaşadığımız her an bir sınavdayız. Verdiğimiz kararlar, yaptığımız davranışlar bir sonrasını belirliyor. Kararlarımızı ve davranışlarımızı ise hayata bakışımız belirliyor. İnsanın yapması gereken en önemli şey kendisini tanımaktır. Kendi artılarının ve eksilerinin farkına varmaktır. Dışarıda bir sınav aramaya gerek yok kendimize bakmak lazım; içimdeki güzellikleri arttırıp, azaltmam gereken yanlarımı azalttım mı? Sorusudur cevaplanması gereken.

2006-10-22T16:05:00.000+03:00

Hayırlar getirmesi dileğiyle bayramınız kutlu olsun...

İstanbul'a

2006-10-11T09:11:00.000+03:00

Her sokağın bir şehre
Sende nefes bir ömre bedel
Sen değil misin ki
Fatih’in portresindeki gül
Sinan’ın tarihe vurduğu mühür
Sen değil misin ki
Sultanların aşkı, şairlerin özlemi
Bugün sevenlerin çok kederli
Sahiplerin unutmuş sanki değerini
Uğruna çekilen çileleri
Üzerinde yaşanan altın devirleri
Kulelerin kara bulutlara dönmüş yüzünü
Boğaz'ın suları akıyor ağlar gibi
Şimdilerde kararmış Süleymaniye duvarları
Kornalar bastırıyor ezanları
Görgüsüzlük aşmış aşılmaz surlarını
Asil bir kadın gibisin
Kenar sokaklarda yaşayan
Evi eski, elbiseleri pis
Ama alnı pak ruhu tertemiz
Senin ruhun temizleyecek bizleri
Ruhunu görenler aydınlanacak kandilinle

aç kalmak mı arınmak mı

2006-09-24T22:16:00.000+03:00

   Ramazan ayı oruç ayıdır. Her ne kadar farklı diller olsa da “oruç” kelimesi “uruc” kelimesini hatırlatır bana. Ses benzerliğinin ötesinde anlam paralelliği de vardır sanki. Oruç’un anlamı nefse hâkim olmaktır. Uruc ise yükselmek anlamındadır. Aslında oruç da nefse hâkim olarak yükselmektir bir bakıma. Yükselmek ki bir süreçtir. Mevlana tarifiyle hamlıktan pişmeye ve yanmaya varmaktır. Ramazan kelimesinin bir anlamı da yanmaktır zaten. Yanmak ateşe dalmak, ateşle arınmaktır. Ateş ki aşktır insanda, aşk ki maşuktan başka her şeyi yakandır. Oruç aşkla birleşince uruc olur. Gerçek oruç aşkla tutulunca anlam bulur. Aşksız oruç açlık angaryası olur. Öyle demişti sevgililer sevgilisi; “onların elinde yalnızca açlık kalır…” Oruç aşkla birleşince, açlık değil arınma ön planda olur. Aç kalan bedendeki hafiflik sanki ruhu da hafifleştirir. Ruhsal bir arınmaya dönüşen oruç, okyanuslara açılmak üzere kıyıdan demir almak, uçuşa hazırlanan zeplinden ağırlıkları boşaltmak gibidir.
   Sahte benliklerimizi açlıkla çözen içsel bir savaşımdır oruç. Kendi özgürlüğümüzü yaratıcının iradesi içinde eritme sürecidir, “Ben senin yarattıklarını, bana helal kıldıklarını değil yalnızca seni istiyorum. Sen iste senin istediğin kadar aç, susuz kalayım” demektir yaratana. Hiçliği yaşamaktır oruç, Neyzen Tevfik’in boynunda taşıdığını damarlarında taşımaktır, Açgözlülüğü, doyumsuzluğu bırakıp acziyeti yaşamaktır. Gururu, kibiri, şehveti, kini bırakmaktır.
   Oruç tamamen kişisel bir ibadettir. Aslında içe dönme sürecidir de… Başkalarına bakmaktan kendini fark edemeyen gözün kendi içine dönmesi, etrafını dinlemekten kendine vakit kalmayan kulağın kendi sesini duymaya başlamasıdır. Olayları ve diğerlerini düşünmekten kendini unutan aklın, varlığını düşünme ve sorgulama sürecidir oruç. Yaşamın hengâmesinde boğulan ruhlarımızın soluklanma ayıdır ramazan.
   İftardaki ilk yudum sudur her şeyi anlatan. Sanki yeryüzüne inen rahmet gibi bedenimize inen rahmettir. Ruhsal bir dönüşümün tamamlanması, hamlıktan kurtulup yanmış benliğin hayat bulması gibidir.

Hepinize hayırlı ramazanlar

2006-08-28T17:17:00.000+03:00

Bu yazının başlığı yok çünkü bir başlık bile bulamıyorum...
Sanki bir fetret dönemindeyim yazamıyoruuuum :(
Belki de başlığı "motivasyon kırılması" olmalı

Duygulardan firar

2006-08-02T11:22:00.000+03:00

   Yaşamda akılları yönetenlerden çok duyguları yönetenler kazanıyor. Tarih boyunca böyle olmuş Hürrem Sultan, Kanuni’nin duygularına hükmedip bir imparatorluğu yönetmiş. Hitler Alman halkının duygularına hitap edip dünyayı savaşa sürüklemiş. Bugün başarılı şirketlerin pazarlama tekniklerine baktığımızda müşterilerin duygularını hedeflediğini görüyoruz.
   Gündelik hayatımızda kaçımız duyguların esiri olmadan karar verebiliyor ki. Çoğu kere aklımız kalbimizin tesirinde kalıyor. Kalbimize hükmedenler aklımıza ve yaşamımıza da hükmediyor.
   Kalbini öfkenin kökleri kaplamış bir insanın davranışları ne kadar doğru olabilir. Kendini zevke teslim eden biri ne kadar sağlıklı kararlar verebilir. Bugün modern psikolojiye baktığımızda “öfke kontrolü” gibi duyguların dengelenmesini sağlayan teknikler geliştiriliyor.
   Tasavvuf da insanı duyguların esiri olmaktan kurtarmayı hedefler. Yollardan birisi de “kalp yolu” dur. Kalbin ilahlardan temizlenmesini hedefler. Kalp Arapçada dönmek, çevirmek anlamlarına gelir ki bir nevi radar gibi sürekli dönüp hiçbir şeye sabitlenmemeyi ifade eder. Kalplerimizi belli bir duyguya veya duygulara sabitlediğimizde hayatımızdaki dengesizlikler başlıyor ve bizleri yöneten bu duygular adeta ilahlaşıyor. İlah kelimesinin bir anlamı da yöneten demektir zaten.
   “La ilâhe illallah” ifadenin birinci kısmı (La ilâhe) “tanrı yok” anlamındaki olumsuz şart, inkârdır. İkinci kısmı ise (illallah) yalnızca Allah var anlamında teyittir. Bir başka şekilde ifade etmek gerekirse “La ilâhe illallah” “Allah’tan başka ilah yok” anlamında kullanılsa da “İlah yok sadece Allah var” anlamına da gelmektedir.
   “La ilâhe illallah” ibaresini bilinçli kullanmak bir nevi yaşamımızı sadece Allah’ın güdümüne sokmak, onun iradesinin içinde, kalbimizdeki ilahları eritmektir. Bu gerçek özgürlüğün de başlangıcıdır. Özgürlük kelimesini İsmet Özel’in yaptığı gibi “özün gürleşmesi” anlamında kullanırsak özümüz yalnızca Allah ile daha da, daha da gürleşecektir.
   “Allah’tan doğru bir delil olmaksızın kendi hevasına (istek ve arzularına) uyandan daha sapkın kim olabilir?” (Kasas-50)

İstanbul'da

2006-07-14T20:37:00.000+03:00

1- 9 Temmuz tarihleri arasında İstanbul'daydım.
Gezi yazım ve çektiğim fotolardan üçü aşağıda.

   İlk gün Moda ve Kadıköy’ü gezdik. Bir zamanlar güzel evleriyle meşhur olan Moda şimdi de İstanbul’un en güzel semtlerinden. Ertesi gün yani Pazar günü adalara gitme gafletinde bulunduk. Gerçekten de adalara Pazar günü gitmek büyük bir ızdırapmış. Vapur o kadar kalabalıktı ki kendimi toplama kamplarına giden gemilerde gibi hissettim. Daha çok plaj olarak kullanılan Kınalı, Burgaz ve Heybeli Ada’yı geçip İstanbul’un güzelliği korunmuş yerlerinden Büyükada’ya vardık. İskeleye yakın olan tepede görülmesi gereken yapılardan biri olduğunu okumuştuk. Güç bela tepeye çıktığımızda, dünyanın sayılı ahşap binalarından biriyle karşı karşıyadık. Şimdi kendisi yetim olan Rum Yetimhanesi, 216 odalı muazzam bir ahşap yapıydı. Ada turunu tamamlayıp Eminönü’ne döndük. Sultanahmet’e yürüme mesafesindeki Ahırkapı’da kaldığımız için Akşamı Sultanahmet Meydanı’nda geçirdik. Ayasofya gece ayrı bir güzellikle selamlıyordu bizi. Ayın belirli günlerinde farklı dillerde yapılan Sultanahmet Camisi’ndeki ses ve ışık gösterisini seyredip geceyi tamamladık.
   Ertesi gün Mozaik Müzesi’ni, Türk İslam Eserleri Müzesi’ni ve Ayasofya’yı gezdik. Ayasofya bahçesinden baktığımızda oldukça bakımsız dursa da içerisine girdiğimizde heybetiyle cezp ediyordu.
   Sultan Ahmet Camisi’nde “kapri” model pantolonlu ve bezbol şapkalı bir gençle, uzun sakallı ve entarili ellili yaşlardaki adam, aynı safta yan yana namaz kılıyorlardı. Gördüğüm bu manzara, İstanbul’da çok kültürlülüğün hala egemen olduğunun bir göstergesiydi benim için.
   Topkapı Sarayı’nı ve Arkeoloji Müzesi’ni gezdik bir sonraki gün. Topkapı’daki Harem dairesinin ayrı bir ücret karşılığında ve yalnızca gruplar halinde gezilebilmesi gezimizi biraz sekteye uğratmıştı. Daha sonra Dolmabahçe’yi gezerken neden benzer uygulamanın burada yapılmadığını düşünecektim. Sarayı gezerken şimdiki müdürü İlber Ortaylı’nın Topkapı ile ilgili söyledikleri aklıma geliyordu.
   Çarşamba günü Beyazıt ve Süleymaniye’yi gezdik.
Beyazıt’taki sahaflar çarşısı beni hayal kırıklığına uğrattı. Giderken eski kitapları karıştırma ve belki de bazı kitapları bulup alma düşüncesiyle gitmiştim ancak KPSS vb. sınav hazırlık kitaplarıyla dolu eski kitapların olmadığı bir sahaflar çarşısını görünce şaşkınlıkla üzüntüyü bir arada yaşadım. Meydandaki Hat Müzesi için gezdiğim müzeler içinde en bakıma muhtaç olanı diyebilirim. Süleymaniye Camii’ne doğru yürürken kimisi restore edilmiş kimisi de sırasını bekleyen ahşap binalarla süslü dar sokaklardan geçiyorduk. Camiye vardığımızda dünyanın en güzel anıtlarından birisi Muhteşem Süleyman’ın Muhteşem Camisi duruyordu karşımızda. Sinan “kalfalık eserim” demiş ama herhalde birçok baş mimar böyle bir kalfalığı tercih ederdi. Süleymaniye ve diğer camilerin kararmış duvarlarını gördükçe Tarihi Yarımada’nın motorlu araç trağine kapatılması projesinin ne kadar yerinde bir karar olduğunu düşündüm.
   Miniaturk, Eyüp, Fener ve Balat’ı gezdik ertesi gün. Bir sonraki gün de Dolmabahçe, Beşiktaş ve Ortaköy’ü gezdik. Dolmabahçe’nin rehberler eşliğinde gezilmesi çok hoştu. Milli Saraylar Dairesi’ne bağlı olmanın avantajı mıdır nedir bilmem ama Dolmabahçe Topkapı’ya göre daha sistemli çalışıyordu. Bu arada neden bazı sarayların Kültür Bakanlığı’na bazılarının da Milli Saraylar dairesine bağlı olduğunu anlayamadım açıkçası.
   Cumartesi Beylerbey’i, Kandilli ve Çengelköy’ü gezdikten sonra Pazar günü Dede Efendi Evi’ni, Galata Mevlevihanesi’ni, Beyoğlu ve Yıldız Sarayı’nı gezdik Yıldız Sarayı Sahaflardan sonra yaşadığım ikinci hayal kırıklığı oldu. Dolmabahçe veya Beylerbeyi sarayı tarzında bir gezi beklerken küçücük bir müzeyi gezmişiz gibi oldu. Uzun yıllardır devam eden restore çalışmaları hala sürüyormuş.

Sanki biraz öksüz bir saraydı ki bir çok İstanbullu yerini bile bilmiyor. Son akşamda Salacak’ta Kız kulesi’ne karşı çay içerek dokuz günü tamamladık.
   Ertesi gün Moderniteyle tarihin harmanlandığı bir başka şehre, benim küçük İstanbul dediğim Bursa’ya geçtik iki günü orda geçirip İzmir’e döndük.
   İstanbul’u çirkinleştirmek için elli yıldır elimizden geleni yapmışız sanki ama hala çok güzel… İstanbul için söyleyeceğim son cümle; görgüsüzlüğün kollarında can çekişen asil şehir…

Hicanka Neyi Anlatıyor?

2006-06-30T17:17:00.000+03:00

Hayatımız hep Zümrüd-ü Anka’yı aramakla geçiyor. Kimi zaman mutluluk oluyor onun adı, kimi zaman zevk, başarı, huzur, kibir. Ne aradığımızı da bilmiyoruz çoğu kere, ne aradığını bilmeden aramak, neden yaşadığını bilmeden yaşamak, kendini tanımadan kâinatı tanımaya çalışmak: Elde var koca bir hiç.
Âdem Peygamber varlığını anlamaya çalışmış olmalıydı. Belki yeryüzündeki son insan da anlamaya çalışacaktı. Ama gerçekten neyini ne kadar kavrayacaktı, rüyadan daha gerçek olduğunu bile iddia edemediğimiz bir hayatın. İnsanın bütün gayreti var olmak için değil mi? Önce ailede başlayan sonra okul ve iş hayatında devam eden çabalarımız, daha iyisi, daha iyisi çırpınışlarımız varlığımızı ya da var olduğuna inandığımız benliğimizi daha da güçlendirmek için değil mi?
Yüzyıllar önce ne güzel de söylemiş Shakspeare "Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu " derken. Bin yıllar önce de söyleyenler vardı mutlaka. Bütün mesele bu hakikaten; “Olmak ya da olmamak”. Boş keseler olarak geliyoruz dünyaya önemli olan keseyi neyle doldurduğumuz. Neyle doldurduğumuz önemli; çünkü ne koysak kokusu kalıyor. Aslında bizi biz yapan da bu kokular oluyor. Ne kadar doldurursak dolduralım bir nefeslik zaman yetiyor tüm keseyi boşaltmaya. Geriye sadece, zamanında içine dolduklarımızın kokusu sinmiş, boş bir kese kalıyor. Varlık yokluğa dönüşüyor.
Hicanka, hiçlikten gelip Anka kuşunun uğrunda sürüklenen ve yine hiçliğin içine düşen insana bunu anlatmaya çalışıyor. Kaf Dağı senin içindedir ve aradığın Anka kuşu da senden başkası değildir demek istiyor.

Soğutucular

2006-06-30T16:52:00.000+03:00

    Elektronikle ilgili olanlar bilir. Devrelerin bozulmadan korunarak sağlıklı çalışabilmeleri için soğutucu denilen parçalar vardır. Bunların tek görevi aşırı ısınmada devredeki hassas elemanlar üzerindeki ısıyı kendine çekerek dengeyi sağlamaktır.
    Gün içerisinde bazılarımız soğutucu rolünü üstleniyor. Ailemizde, iş yerimizde, arkadaş grubumuzda veya herhangi bir grubun içerisinde görebiliriz onları. Bir sorun yaşandığında soğukkanlı yapılarını koruyarak vakarlı duruşlarıyla ortamın gerginliğini azaltmaya çalışırlar.
    Karamsarlığa düşmek ve olayların kötü yanını görmek nedense insanlar arasında daha yaygın. Mesela evin çocuğu geç kalmış ve kaygı yağmurları başlamışsa her geçen saniye ortamdaki gerginlik daha da artar. İşte böyle durumlarda bir soğutucuya ihtiyaç duyulur. Genelde kimin fıtratına uygunsa onun üzerine kalır. Oda görevini yerine getirerek ortamı dengelemeye çalışır.
    Aslında her ailede ve işyerinde bir soğutucunun olması insanların ruh sağlığını dengelemek adına yararlı oluyor. Çoğu zaman işletmelerde liderler üstlenmek zorunda kalıyor bu görevi. Kişiliğine uygunsa ne alâ…

Kader Üzerine

2006-06-21T08:29:00.000+03:00

    İnsanların çoğu başarıların ve iyiliklerin kaynağını kendinde bulur da kötülüklerin, başarısızlıkların, istemediği durumların sebebini bir yerlere yüklemek ister. “Felek” der “kader” der çoğu kere kötü durumlara. Toplumlar içinde böyle. İslam dünyasında Peygamber’in kurduğu sosyal düzen sarsılıp, siyasi ihtirasların, entrikaların boy gösterdiği, medeniyetin yerini cahiliyetin almaya başladığı dönemde akıl dışı ölçülere varan bir kadercilik anlayışı da yayılmaya başlamıştır.
   Günümüzde ise inananlar arasında net bir kader anlayışı yok gibi. Sınavı kaybedene de alkolden ölene de “kader” diyor, birçok şeyi nasip ve kısmete bağlıyoruz. Nedir gerçekten kader? Acaba gerçekten her şey önceden yazılmışta biz sadece oynuyor muyuz? Öyleyse nedir suç ve ceza? Neden cennet ve cehennem var?
Mevlana her şeyi kadere bağlayanları; Tohumu toprağa ekmekten kaçınıp nasipsizliği felekten bilen zavallılar” diye yorumlarken. Kaderi yok sayanları ise; “Dumanı görüp de ateşi yok sayanlar” diye tanımlar.
    Bir strateji oyunu düşünelim. Oyunun kuralları ve belli bir kural koyucusu var. Öyle bir oyun ki tasarımcısı her an her şeye müdahale edebiliyor. İstediği anda istediği oyuncuyu dışarı atabildiği gibi, bir oyuncunun hamlelerini, başka bir oyuncuya aşması gereken bir engel gibi gösterebiliyor. Bundan da oyuncuların hiç haberi olmuyor. Oyuncular ise istedikleri anda oyunun tasarımcısından kendilerine yol göstermesini yardım etmesini isteyebiliyor. Dünyadaki yaşantımızda böyle bir oyun sanki. Her hamlenin sonucunda meydana gelebilecek olasılıklar belli. Hamleleri seçmek ise bizim elimizde. Göğe taş atarsan düşer. Ateş yakar, yağmursa yıkar. Kâinattaki bu kuralları biz koymadık ama bu kurallara göre yaşamak zorundayız. Kadere inanmak; yaşamdaki bu akıl üstü tasarımı kabul edip ona göre yaşamaktır.
Dört beş metre yüksek bir yerden atlarsam kolum kırılır. Bu kuralı ben koymadım ama buna göre yaşamak zorundayım. Kendimi atıp da “kaderim de bu varmış” demeye hakkım yok. Seçtiğimiz hamlelerin sonuçları istemediğimiz gibi çıktığında oyunun kurallarını bahane edip “kader” diye geçiştirmek sorumluluktan kaçmak gibi.
İnsanlar adil olmayı yaratıcıdan öğrenmişlerdir. Yaratılanların sınıflandırılıp, cezalandırılacakların ve mükâfatlandırılacakların önceden belli olması onun adil sıfatına aykırı olmalı… Hem öyleyse neden Kuran “İnsan için çalıştığından başkası yoktur” desin ki. Neden çalışmak bu kadar önemli olsun ki!
    Tevekkül konusu kaderle bire bir ilişkili bir konu. Kelime karşılığı Allah’a güvenme olan tevekkülle ilgi hep verilen bir örnek vardır. “sen, eşeğini sağlam kazığa bağla sonra tevekkül et diye” bu örneğin hadis olduğu da söylenir. Eşeği sağlam kazığa bağlamazsan eşek kaçar, bu hayatın kurallarından. Hayvanı başıboş bırakıp Allah’tan koruması için yardım istemek. “ben kurallarına uymuyorum ama sen yine de bana yardım et” deyip Yaratıcı’nın kendi yarattığı sistemin dışında bir şeyler yapmasını istemek gibi.
    Bir şeyin olması için biz ne kadar çalışırsak çalışalım kâinatın tasarımcısı izin vermeden olmaz ama izin verdikten sonra da çalışmadan olmaz; çünkü O’nun koyduğu sistem bu. Bu sistemi kavrayıp ona göre düşünmek ve yaşamak gerekiyor.
     Önce düşünceyle başlıyor her şey, düşüncelerimiz davranışlarımız, davranışlarımız karakterimiz, karakterimiz ise kaderimiz oluyor bekli de.

Hayat sınavı(oyunu)

2006-06-13T00:31:00.000+03:00

    Yaratıcı drama oyunlarından birinde eğitmen katılımcıların her birine pet şişe, ayna, kalem gibi şeyler vererek bunlardan anlamlı bir heykel yapmasını istiyordu. Yaşadığımız sürece bizden istenen de buna benziyor. Hayata gözlerimizi açtığımız anda şartları bizim oluşturulmuş bir düzeneğin içerisinde oyuna başlıyor gibiyiz. Doğarken getirdiğimiz kişilik özellikleri oyunun başında bize verilen malzemeler gibi. Malzemeleri ne kadar iyi tanırsak işimizde o kadar kolaylaşıyor. Herkes yaşadığı sürece kendisinin heykelini yapıyor adeta. Kimi yerleri kırmak gerekirken, kimi yerlerine de eklemeler yapmak gerekiyor. Son nefesi verip de oyunu sonlandırdığımızda elimizde kalan kendimizden başka bir şey değil. İnsan yaşadığı müddetçe kendisiyle yarışıyor. Her insan kendi kendisinin sınavı adeta…
    Sokrates’in “Kendini tanı” demesinin bir sebebi de bu belki. Kendini tanımaktan öte bir şey yok hayatta. Hint ve Uzakdoğu dinlerinde ve Tasavvuf’ta insanın kendini tanıması çok önemlidir. Hatta mutasavvıflar arasında “nefsini bilen rabbini bilir” sözü bir işarettir. Modern çağın modern insanı ise kendine ne kadar yabancı. Dışarıyı seyretmekten kendini göremiyor başkalarını dinlemekten kendini duyamıyor modern insan. Zihnini ve gönlünü meşgul eden o kadar çok şey var ki kendisini düşünmeye fırsat kalmıyor.
    Kâinatı anlama ve anlamlandırma çabalarımız kendimizden yola çıkmadığımız için eksik ve anlamsız kalıyor hep. “Nasıl” sorusuna her zamankinden daha fazla cevap verilen çağımızda “neden” sorusu üzerinde düşünülmüyor. Kavram yığınları arasında kaybolurken anlam veremiyoruz çoğu şeye. “Neden”i düşünmeden ömür tüketenlerin çoğunluğunda nedensiz yaşanlar topluluğu haline geldik. Bugün insanlığın en büyük sorunu anlamsızlığı ve amaçsızlığı…

Uzunca bir ara oldu ama sonunda kavuştuk :)
Yorumlarınızı bekliyorum

Kimlikler ve kişilikler

2006-04-17T19:55:00.000+03:00

Ne yazık ki, karşımızdakilerin kimliklerini
görmekten kişiliklerini fark edemiyoruz.

Bir televizyon programında spiker soruyor: “kendinizi nasıl tanımlıyorsunuz” diye “sadece insanım” cevabı yetmiyor. Muhafazakâr, demokrat, sosyalist gibi tanımlamalar duymak istiyor. Atatürk’e minnettar olmak ve onun kurduğu ülkeyi geliştirmek için çalışmak yetmiyor illaki kendini Kemalist veya Atatürkçü diye tanıtacaksın. İslamiyet’i yaşamaya çalışan ama demokrasinin de gerekliliğine inan biri olayım dersen kabul edilmiyor. Kimliğini göster diyorlar sana. Ne yazıyor kimliğinde, muhafazakâr-demokrat mı?
Hep kimliklere bakıyoruz. Birilerinin, birileri adına çıkardığı kimliklere… “Solcu” yazıyor mesela bir kimlikte. Diğerinde “dinci”, öbüründe “laik”, birinde “komünist”, bir başkasında “faşist” bir diğerinde bilmem ne… Öylesine çok duyuyor öylesine çok görüyoruz ki bunları. Birisiyle tanıştığımızda ilk aklımıza gelen sorulardan biri: Neci? Genellikle “bu kim” sorusundan önce “bu neci” diye düşünüyoruz.
Kimliklere öyle kaptırıyoruz ki… Karşımızdakinin hareketlerinden, takılarından, el sıkışından, okuduğu kitaptan, kullandığı kelimelerden bile kimliğini anlıyor, hemen bir kalıba sokuveriyoruz. O insan hakkında karar vereceksek kendisine değil, ona ait olduğunu düşündüğümüz kimliğe bakıyoruz. Baktığımız kimlik; aslında zihnimizdeki kalıptan başka bir şey değil. Mesela birine kızacaksak onun kimliğinde “dinci” yazıyorsa gerçekte kızdığımız, hatta saldırdığımız kişinin kendisi değil zihnimizdeki “dinci” kalıbı.
Bir insanla iletişimi kuvvetlendirmek için o insanla özel bir şeyler paylaşmak, birlikte bir şey üretmek veya ortak noktalarda buluşmak gerekir. Sol görüşlü bir öğrenci, türbanlı bir kızla, özel bir şey paylaşırsa görüyor ki; o da benzer şeyleri sevebiliyor, o da âşık olabiliyor, o da üzülebiliyor, kızabiliyor. “Onun da duyguları var o da benim gibi bir insan”ı ancak o zaman fark ediyor. Ne yazık ki karşımızdakilerin kimliklerini görmekten kişiliklerini fark edemiyoruz. Bir dindar bir sosyalistin kendisini asla anlamayacağını düşünüyor. Bazı sol görüşlülere göre de inanan ve inandığı gibi hayatını şekillendirmeye çalışan bir Müslüman kafası çalışmayan sürekli kontrol altında tutulması gereken potansiyel suçlu. Farklı kimliklere sahip kişiler birbirlerinin insan olduklarını bile unutuyor. Oysa insan her yerde insandır. Meyhanede de olsa Kâbe’de de olsa, ister türbanlı olsun, ister mini etekli, insan hep insan.

Doğum günüm

2006-04-11T07:34:00.000+03:00

Bugün doğum günüm.
Bedenimin bir yaş daha büyüdüğü gün.
Peki ya ruhum, aklım, gönlüm…
Onlarda büyüdü mü?
Bugün doğum günüm.
Her doğum bir başlangıç, bahar gibi, şafak gibi…
Ve her doğum bir ölümün habercisi,
Gündüzün geceye, baharın güze dönmesi gibi…
Bugün doğum günüm.
İlk günden bugüne aklımı ve gönlümü
Ne çok şeye harcamış, ne çok şey için yormuşum
Şimdi hiçbiri yok.
Şimdi sadece, beni ben yapan ne varsa onlar kalmış elimde
Anladım ki, insan yalnızca kendini biriktirirmiş
Elinde kalan kendinden başkası değilmiş.
Sahip olunan tek şey kişilikmiş
Kişilik ki en aşağılara yuvarlayan,
Kişilik ki sonsuzluğa ulaştıran…

Farklı olanı tanımak

2006-04-03T22:45:00.000+03:00

Biri antropoloji diğeri psikoloji eğitimi almış iki kişiyle mutluluktan sohbet ederken bilmedikleri bir konuyu; tasavvufun mutluluğa bakışını anlatmak istemiştim. İlk cümlelerimi tamamlamadan “sen şükürden bahsediyorsun ben şükre karşıyım” dedi biri, diğeri de arkasından “ben de inanmıyorum” u ekledi. Sözlerime tam başlamadan bitirmeyi tercih ettim. Oysa şükretmek değildi asıl anlatmak istediğim. Aydınlarımızın durumunu hatırlattı bu olay bana bazı konular var ki, ekseri din çerçevesinde şekillenen konular, insanlar bilmek bile istemiyorlar. Bilmek başka şeydir inanmak ve yaşamak başka şeylerdir. Bir konuda bilgi sahibi olmanız o konuya inanmanızı gerektirmez.
“İnsanla ilgili olan her şey bana yakındır” Marx bu sözü çok sevdiği sözler arasında zikreder. Aydınlarımızın din gibi insanla ilgisi tartışılmaz derecede kesin olan, kitlelerin hayatlarını adadığı bir fenomeni anlamak ve öğrenmek için çabalamamaları tuhaf geliyor bana. Marx’ın Nietsche’in öğretilerini öğrenme zarureti hissedilirken inanç sistemlerini, dini öğretileri öğrenmeye çalışmak bayağı bir iş gibi algılanıyor. Bilgeliği imaja kurban eden aydınlarımız ve onlara özenenlerin oluşturduğu bilgiçler güruhu tam olarak ne olduğunu anlamadan eleştirmeye ve aşağılamaya başladığında da komik duruma düşüyorlar.
Bir şeylerin israf edildiğini görmek fazlasıyla üzer beni. Sadece maddi varlıkların değil, en çok da zamanın ve bilginin israfı derinden etkiler. Bugün kişisel gelişim ve para psikoloji uzmanlarıın birçok konuda etkilendiği, muazzam birikime sahip tasavvuf kültürünün “şeyhler-meyhler” yahut “hacılar-hocalar” diye üstünün çizilmesini anlayamıyorum. Sanki çok değerli ve her yerde bulunmayan bir peynir çeşidini eline geçiren çocuğun kokuşmuş zannederek çöpe atması gibi…
Öğrenmek isteyene kainat baştan sona bir kitap bütün insanlık bir öğretmen olur. Bugün gerçek anlamda aydın bir kişi olmak isteyen bir şeyi öğrenirken karşıtlarını da öğrenmesi gerektiğini unutmamalıdır. Komünizmi, materyalizmi öğrenmek bir müslümanı dinden çıkarmaz. Aynı şekilde İslamiyet’i veya diğer dinleri öğrenmek insanı akılcılıktan bilimsellikten uzaklaştırmaz. İslam medeniyetinin altın çağlarında yunan düşünürlerin eserlerinin Arapça ve Farsçaya çevrildiğini unutmayalım. Kendi inançlarına ve değerlerine güvenen insan başka öğretileri ve fikirleri incelemekten korkmamalı. Ne yazık ki bugün çok büyük bir kalabalık bırakın başka öğretileri kendi inandığı veya inandığını zannettiği değerleri bile araştırmaya çalışmıyor.

Özgür müyüz?

2006-03-20T22:57:00.000+02:00

İnsan özüne yabancı şeylere değer
verdiği ölçüde özgürlüğünü yitirir.

Epiktetos’a göre saadet: “bir şeyi elde etmekte ve ondan zevk almakta değil, hiçbir şeyi arzu etmemektedir. Saadet özgürlüktür.” Günümüzde ne kadar çok şeye sahip olursak o kadar özgür olacağımıza inanıyoruz. Kredi kartımızın limiti ne kadar yüksekse, arabamız ne kadar iyi markaysa, ne kadar lüks mağazalardan alışveriş yaparsak, kendimizi o kadar özgür sayıyoruz. Tam bir özgürlük ise bir türlü gerçekleşemiyor çünkü hep daha iyisi daha güzeli çıkıyor. Özgürlükle mutluluğu bir tutan anlayış mutluluğu da yakalayamıyor. Çünkü özgür olma arzusu bile insanı tek başına dizginlemeye yeter. Sahip oldukça özgürleşmediğimiz gibi esirleşiyoruz da gerçekte. İki seyyah düşünün ki yola çıkmışlar birinin yanında tek abası diğerinin yanında ise iki aba var. Hangisinin zihni ve gönlü daha rahattır? “Tabiî ki, zihnini ve gönlünü dış etkenlerden arındırabilenin... Belki o iki abası olan, yolda gördüğü bir fakire diğerini hiç düşünmeden hediye edebilecek olgunluktadır.
İnsan özüne yabancı şeylere değer verdiği ölçüde özgürlüğünü yitirir. Bunun göstergesi ise zihnini ve gönlünü ne ile meşgul ettiğidir. Büyükşehirlerde yaşayanlar olarak zaman zaman şehirden uzaklaşıp sakin yerlere gitmek isteriz. Gerçekte bu; şehrin kendisinden değil şehirle sembolleşen zihinsel prangalardan kaçış isteğidir. Çünkü zihnimizi ve gönlümüzü dolduran o kadar çok şey var ki. Öze dönerek özgürleşme isteği hep içimizde olsa da, belki bu prangaların çokluğundan, belki de onların idraklerimizi uyuşturmasından, bunun nasıl olacağını düşünmeye fırsat bile bulamıyoruz. Oysa insanın kendi varlığını düşünmesi karşılanması gereken bir ihtiyaçtır.
İnsan sadece maddi varlıklardan kurtularak da özgürleşemez. Daha fakir olanın daha özgür olacağı doğru değildir. Evinin tek lüksü televizyon olan birisi pek ala o tek lüksünün esiri olarak zamanın çok büyük bir kısmını ona feda edebilmektedir. Özgürlüğün tek düşmanı maddiyat değildir. İdealist metinlerde insanın yaşamdaki en büyük engelinin kendisi olduğu yazar hep. Çoğu kere hırsımıza, heveslerimize, alışkanlıklarımıza, şehvetimize, kibrimize yenik düşüp kendimizi bu dehlizlerin karanlığına hapsetmiyor muyuz? Yaşamda gerçekten doğruluğuna inandığımız şeyleri seçip sürdürebildiğimizde dehlizlerin dışında özgür yaşam sürüyoruz demektir.

Birey Toplum İlişkisi

2006-03-15T23:02:00.000+02:00

Günümüz toplumunun, yaptığı her işte aklını ve vicdanını rehber edinen olgun bireylere ihtiyacı var.

Birey toplum ilişkisini, hücrelerle bedenin etkileşimine benzetmişimdir hep. Toplumsal gelişim mi yoksa kişisel gelişim mi sorusunu da bu açıdan bakıldığında yersiz bulduğumu belirtmek isterim. Nasıl ki hücrelerin hasta olduğu bir bedenin sağlığından söz etmek mümkün değilse bireylerinin niteliksiz olduğu bir topluluğun gelişmişliğinden söz etmek mümkün değildir. Psikolojik çöküntülerin yaşandığı toplumlarda sosyolojik çözünmelerin yaşanması kaçınılmazdır. Toplumu yüceltmek için uğraşanlar kendilerini yüceltmek için uğraşsalar, amaçlarına daha emin bir yoldan daha çabuk ulaşabilirler.
İnsanlarla konuştuğumda hep bir sorunlar yumağı görüyorum. Aile sohbetlerinde, kahve muhabbetlerinde, arkadaş gruplarında hep aynı tablo, bir “sistem” var ki hep sorumlu o. “Sistem böyle” cümlesini kullananlara sorsanız ki şu sistem ne diye, çoğu tanımlayamaz bile. Bir özel sektör çalışanı, kamu kurumunda çalışmaya başladığında vakti zamanın da eleştirdiği, devlet memuru zihniyetiyle hareket etmeye başlıyor çoğu kere. Çünkü sistem böyledir. Ne hazin ki insanlarımızın çoğu kişiliklerini, tanımlamakta bile zorlandığı sisteme göre şekillendirmekte! Bugün Türkiye’nin hukuk, eğitim, üretim, sağlık, ekonomi ve diğer alanlarındaki sorunları hep ikinci derecedeki sorunlardır. Asıl sorun zihniyet problemidir. Aç insan her şeyi yapar denmekte kesinlikle katılmıyorum. Aç hayvan her şeyi yapabilir ama insan yapmaz, yapmamalıdır. Bugün insanlığın onuruna sığmayan davranışları sergileyenler belki de insan olma özelliğini çoktan yitirenlerdir.
Toplumun kalitesini parayla yahut kanunlarla geliştirmek pek mümkün değildir. Arap ülkelerini düşünün mesela belli bir enerji kaynağına sahip oldukları için refah düzeyleri yüksek olsa da gelişmiş bir toplum demek çok zordur. İran’a bakın; yasaların engellediği birçok şeyin devlet müdahalesinin mümkün olmadığı ortamlarda sürdüğü bilinmekte.
İnsanın aklı bedenine, madde tarafına, gönlü ise ruhuna, manevi tarafına hükmeder. İdeal insan; maddi ve manevi vücudunu dengeleyebilendir. İnsan bu dengeyi bozduğunda bundan sadece kendisi değil, konumuna göre tüm insanlık etkilenebilmekte. Önemli olan insanın ne kadar bildiği değil ne olduğudur. Bugün hırslarına ve açgözlülüklerine yenik düşerek, Dünya’nın kaynaklarını sömürmek için aciz insanları öldürmeyi bile göze alanlar çoğunluğa göre çok daha bilgililer. Aynı şekilde Türkiye’ye asıl zararı cahiller değil çoğunluğa göre bilgililer vermekte. Günümüz toplumunun, yaptığı her işte aklını ve vicdanını rehber edinen olgun bireylere ihtiyacı var.

Zıtların Tezahürü

2006-03-08T23:33:00.000+02:00

Melek de sensin, şeytan da sen.
Yüzün neye dönerse bil ki o olursun sen!

İçimizde ve dışımızda, zıtların karşılıklı olarak tezahürünü görüyoruz hep. Sıcak-soğukla, gece-gündüzle, erkek-dişiyle, hüzün-sevinçle, tevazu-kibirle var. Var olmak zıttınla bir arada olmayı gerekli kılar. Hayatın dengesi böyledir adeta. Gerçek iç huzur, bunu kabullenmekle başlıyor.
Çoğu kere olayların akışı içerisinde boğulup gidiyoruz. Hayatı simsiyah yada bembeyaz görüyoruz. Beyaz günlerimizin arkasından gelen bir siyahlık, muhtemel ki daha ötesini göremediğimiz yada düşünemediğimiz için bizi mutsuz etmeye yetiyor. Oysa hayatın rengi ne siyah ne de beyazdır hayatın rengi: siyah ve beyaz’ın karışımından oluşan gridir. Hayatı yaşamak sadece beyazı yaşamak, beyaz anların sayısını mümkün olduğunca arttırmak şeklinde gösterilir. Bunun da adına “hayatın tadını çıkarmak” denir. Kimi zaman da siyah anlar yaşadığımızı biliriz ama hep bu siyahın içerisindeki beyazı arar, bulduğumuz küçücük bir beyaz damlasını deniz gibi görmeye çalışıp, mutlu olmak için uğraşırız. Gerçek anlamda hayatın tadına varmak siyah ve beyazın muhteşem ahengini görmektir. Şimdi bu nokta da; siyah günleri kim ister ki denebilir. Mesele tercih yapmak değildir. Zaten istesek de istemesek de bir şekilde yaşarken zorluklarla, sıkıntılarla karşılaşıyor, her iki durumu da tadıyoruz. Önemli olan hayata ve olaylara Nasrettin Hoca misali biraz üstten bakabilmektir: Nasrettin Hoca bir darlık yaşadığında sevinir, bolluk yaşadığında ise üzülürmüş. Nedeni sorulduğunda, bolluk zamanında sonrasında gelecek olan darlığa üzüldüğünü, darlıkta iken ise gelecek olan bolluğa sevindiğini söylermiş. Anlaşılan Nasrettin Hocamız hayattaki devinmeyi çok iyi kavramış. Uzakdoğu kökenli ying yang felsefesi de, iyi olanla kötü olanın bir arada olacağını aksi takdirde dengenin gerçekleşmeyeceğini savunur.
Kâinatta zıtların eşsiz bir uyumu vardır. Su mesela: Yanıcı ve yakıcı iki maddenin birleşiminden, yepyeni ve hayatın devamı mevcudatına bağlı, mükemmel bir madde oluşmuştur. İnsanda da zıtların kusursuz dengesini görebilirsiniz. Temelde ruh ve beden etrafında kümelenen özelliklerimiz hep birbirini tamamlar niteliktedir. Tasavvuf inancına göre: Dünya hayatı Allah’ın “kün” yani “ol” demesiyle başlamıştır. “Kün” kelimesi; Arapça “kaf” ve “nun” harflerinden oluşur. Buradaki “kaf” kemal ve küfrü, “nun” ise narı ve nuru temsil eder. Varlık sırlarımızı anlamaya yapılacak içsel yolculuklarda, “her şey zıttıyla kaim” düsturunca, bir varlığı tanıdığınızda onun zıttı olanı kavramanız da kolaylaşır. Zıtları tanıdığımız da tercihlerimiz de kolaylaşacaktır şüphesiz.
Ez cümle: melek de sensin, şeytan da sen. Yüzün neye dönerse bil ki o olursun sen!

2006-03-08T23:20:00.000+02:00

Gamzenin sorularına cevap

YAPTIĞIM İKİ İŞ
Bilgisayar Öğretmenliği
Web tasarımcılığı
DEFALARCA İZLEYEBİLECEĞİM İKİ FİLM
Cesur Yürek
ikincisini şu an hatırlayamıyorum :)
YAŞADIĞIM YER
İzmir
SEVDİĞİM DÖRT TV PROGRAMI
düşünce iklimi
yolcu
ceviz kabuğu
bilinmeyen sinemalar kuşağı
TATİL İÇİN GİTTİĞİM YERLER
Gökova
İstanbul
EN SEVDİĞİM DÖRT YİYECEK :
zeytinyağlı yaprak sarması
kuru fasulye
pilav
ve her türlü yeşillik
HER ZAMAN ZİYARET ETTİĞİM DÖRT BLOG:
Genelde listemdeki herkes...
ŞUANDA OLMAK İSTEDİĞİM DÖRT YER :
olduğum yerden memnunum :)
EBELEDİĞİM DÖRT BLOGER :
kimseyi ebelemek istemiyorum :)

Kendin olmak mı, farklı olmak mı?

2006-02-27T22:32:00.000+02:00

“Başkası olma kendin ol, böyle çok daha güzelsin” diyordu bir şarkıda. Hep düşünmüşümdür bu kendin olmak ne ola ki? Farklı olmak mı daha değerli, yoksa kendin olmak mı? Genelde bulunduğumuz ortamlarda, faklı olmaya çalışırız. Çünkü “fark edilmek” varlığımızın bir nişanesidir. Farklı olduğumuzda geleceğe taşınacağımız, bir bakıma ölümsüzlüğü yakalayacağımız konusunda da genel bir inanış vardır. Nasıl farklı olunur o halde? Sadece azınlıkta kalmak fark edilmek için yeterli midir? Çoğunluktan biri olmayıp azınlıkta kalmayı tercih etmek, sadece bulunduğumuz dönemde fark edilmemizi sağlayabilir belki; ama çağlar sonrasına taşımaz bizi.
Kendi zamanlarında söylediği sözler tarihin koridorlarında yankılananları düşünüyorum. Aristo mesela: Platonun tek öğrencisi değildi; ama diğerlerinden farklı oluşu onu bugünlere taşıdı. Taptuk Emre’nin onlarca belki de yüzlerce müridinden sadece Yunus’un ilahileri okunuyor bugün. Hindistan’ın kurtulması gerektiğini düşünen milyonlarca kişiden biriydi Gandhi; fakat çoğunluktan farklıydı. Aristo, Yunus Emre, Gandhi ve adını tarihe kazımış diğerleri… Şüphesiz ki çağdaşlarından farklıydılar. Bu kişiler farklı görünmek için mi uğraştılar, yoksa inandıkları doğruları yaşayıp “olduğun gibi görünmek”le mi yetindiler?
Her canlı kendine özgüdür. Aynı ortamda büyüyen, aynı tür canlılar bile birbirlerinden çok farklı özellikler sergiler. Mesela bir patates tarlasında; aynı toprakta, aynı güneşe ve suya maruz kalmalarına rağmen her biri diğerlerinden farklı patatesler yetişir. Yahut ikiz kardeşleri düşünün, aynı anne babadan olmalarına, aynı zamanda ve ortamda büyümelerine rağmen çok farklı özellikler sergileyip birbirlerinden tamamen ayrı kişilikler olabilmekteler. Farklılık hayatın temelinde zaten var. Her insan başlı başına bir âlemdir. Aslında yapılması gereken iç âlemini keşfe çıkmak, kendinin farkına varmak, kendini tanımaktır. Yeterliliklerini ve eksik yanlarını görmek ve kendin olmaya çalışmaktır. Kendin olduğun zaman gerçek anlamda farklı olursun. Her birimiz, şahsımıza has özelliklerle donatılmışız, bunları fark edip en verimli şekilde kullanabildiğimizde kendimiz olmaya başlarız.
Kendimizin ve başkalarının ayırt edici kişilik özelliklerini tanıdığımızda hayatımız daha da kolaylaşır. Hayat da tıpkı satranç gibi; taşların özelliklerini bilmeden, oyunu kazanmamız mümkün değil. Mesela, sınıfındaki öğrencilerin bireysel farklılıklarını fark eden bir öğretmen sınıfı daha kolay yönetir. Takım oyuncularının özelliklerini keşfeden antrenör daha etkili bir oyun kurabilir. İnsan ilişkilerinde de böyle. Etrafınızdakilerin farklı yanlarını keşfettiğinizde her birine yaklaşımınız da değişik olur ve iletişiminiz daha kaliteli hale gelir. Çoğu kere iyi niyetle başlayan bir diyalog, karşımızdakinin farklı olabileceğini unuttuğumuz yada bunu kabullenemediğimiz için çatışmaya dönüşmüyor mu? Kâinatta ne kadar farklılık varsa o kadar renk var demektir. Hayat tablosundaki renklerin armonisini görebilmektir mesele.

Âlimlik ariflikle güzel

2006-02-19T14:00:00.000+02:00

Bugün, bilgiye ulaşmak her zamankinden daha kolay ama toplumun ve insan ilişkilerinin kalitesi ise belki her zamankinden daha kötü durumda. Modernite öncesi, insanın ruh olgunluğuna verilen değer “Bilgi Toplumu”nda geri plana itildi. Sonuç insanlık açısından çökertici oldu. Ruhun olgunluğunun göstergesi olan , tevazu sevecenlik, dürüstlük, hoşgörü gibi hasletler görülmez oldu. Bunların yerini de aklını geliştirirken gönlünü unutup, gönülsüzleşen bireylerin, kendilerine birer hak olarak gördükleri, bencillik, kibir ve acımasızlık aldı. Artık çok mu geç bilmem ama, insanlar yitirdikleri değerlerin geri gelmesini istemeye başladı. Belki duyanlarınız olmuştur Unicef’in de desteklediği ve isteyen okulların uyguladığı “Yaşayan Değerler” adlı program okullarda, temel insani değerlerin eğitiminin verilmesini amaçlıyor.
Artık âlimlik ve ariflik birbirinden tamamen ayrılmış durumda. Sözlüklerde âlimin karşılığında; “derin bilgi sahibi” diye yazar. Bir kimse gerekli eğitimleri alarak, akademik anlamda üst bir makama gelip sahasında söz sahibi olabilir, fakat aynı kişi, ham bir kişilikte olabilir. Bugün adının başında "prof" ünvanı bulunan insanların bazılarının, siyasi bir iktidar, yahut dünyalık mallar uğruna yaptıklarına bakınca demek istediğim daha iyi anlaşılıyor.
Âlimlik ariflikle desteklendiği zaman değer bulur. Alimlik, yetkinliği, ariflik olgunluğu ifade eder. Alim “allame cihan” olma yolunda bilginin peşinde aklını geliştirirken, arif hikmeti yakalayarak ruhunu yüceltmeye çalışır. Ariflik “aklı selim” sahibi olmayı gerektirir ki kemale ermenin şartlarındandır.
Âlim olmak huzurlu olmaya yetmez, hatta çoğu kere rahatsızlıkta verir. Günümüzün entelektüelleri sürekli şikâyet ediyor. Öyle ki ne kadar şikâyet ederseniz; sistemi ve etrafınızı ne kadar eleştirir yada aşağılarsanız o kadar entel oluyorsunuz. Âlim mutlu olamaz çünkü kainattaki dengeyi fark edemeyip herkesin kendisi gibi olmasını ister. Onun için kendisinden aşağıda olanlar hep bir stres kaynağı olur. Sokakta küfredenler, televizyonda gördükleri, hayatın içindeki çirkinlikler hep şikâyet konusudur. Oysa arif, mutlu kimsedir çünkü o ibret gözüyle bakıp, kâinatla uyum içinde yaşar. Hayatın kokuşmuş yanlarını fark eder ama kabul etmez. Bunları nasıl düzelteceğini düşünür. Çirkinliklere ve yanlışlara nefretle değil sevgiyle ve merhametle bakar çünkü bilir ki sevgi olgunlaşmanın temel şartıdır.
Âlimin öğrenme kaynağı diğer âlimlerin söyledikleri yada yazdıklarıyla sınırlı iken, arif için bütün insanlar öğretmen, tüm kainat bir kitaptır. Arif âlim gibi hayata üstten bakma çabasında değildir. O hayatın içinde yaşar. Dilenciden, serserilerden, toprak, yağmurdan, denizden, ırmaktan, yeni doğmuş çocuktan bile bir şeyler öğrenir.
Âlimin kâinatı öğrenmeye ve anlamaya çalıştığı yerde, arif kendisini anlayarak kâinatı kavramaya çalışır. Çünkü o “kendini bilme” derdindedir.
Dünyanın bütün dinleri ve öğretileri insanın kendi varlığının sırlarını çözerek olgunlaşmasını hedefler. Sokrates'in, Buda'nın, Uzakdoğu Dinleri'nin, Hz.İsa'nın ve İslamiyet’in telkinleri hep bu yöndedir
IQ’nun tek başına bir şey ifade etmediği çağımızda EQ (Duygusal Zeka) ve SQ(Ruhsal Zeka) nun öneminden söz ediliyor. Modern dünya aklını ve ruhunu birlikte geliştirmiş kişileri: İnsan-ı kâmilleri arıyor.

Kurtlar Vadisi ve Karikatürlere Tepkiler

2006-02-09T11:15:00.000+02:00

Dizi seyretmeyi sevmeyen birisi olarak Kurtlar Vadisi’ni de seyretmemiştim. Filmi hakkında çok konuşulunca, merak edip sinemaya gittim. İyi ki de gitmişim. Bu güne kadar yapılan en başaralı Türk Filmlerinden biri, belki de birincisi ki en azından teknik açıdan öyle. Seyrederken gerçekten çok para harcandığını fark edip, bu paraya deydiğini hissediyorsunuz. Babalarımızın, ağabeylerimizin zamanındaki “Kara Murat”, “Tarkan” filmlerindeki milli kahramanlık duygularının günümüzdeki yansımalarını yaşıyorsunuz. Filmin sonunda Malkoç oğlu’nun genlerine Rambo’nun yeteneğine sahip kahraman Polat’ın, adının özellikle Marshall olarak seçildiğini düşündüğüm, Amerikan komutanının kalbine sapladığı hançerle salonda alkışlar duyulmaya başlıyor. Filmin kötü adamı Sam Marshall’ın ağzından yakın tarihimizi sorgulattırıcı cümleler duyarken, Irak halkına yapılanları gördükçe içiniz acıyor. Bu kadar duygu yüklü sahneler izleyeceğimi tahmin etmemiştim açıkçası. Suriye’li Karizmatik aktör Hasan Mesud’un canlandırdığı Şeyh Halis Kerküki’nin konuşmaları derinden etkiliyor: Bir yandan hüzünlendirirken bir yandan düşündürüyor. Bu konuşmaları dinledikten birkaç gün sonra, Danimarka Basını’ndaki karikatürlere tepkilerin ayyuka çıkmasıyla beraber konuyla ilgili yazılarda oldukça fazlalaştı. Kimileri tepkileri fazla, kimileri az buldu. Bazıları da bunun önceden planlandığını, şimdi sadece nabız yoklandığını söyledi. Gene komplo teorileri türetildi. Yahudi oyunlarından, mason parmaklarından söz edildi. Hepsi de birer görüş nihayetinde. Doğru da olabilir, yanlışta. Özgürlük kavramı ele alındı özgürlüğün kapsamı tartışıldı. Danimarkalı gazeteciler akıllarınca Müslümanların tabularını yıkacaklardı. Bunu da basın özgürlüğünü kullanarak bir karikatürle başlatacaklardı. Eğer bu doğruysa, kitlelerin inançlarıyla dalga geçmenin ne kadar tehlikeli bir şey olduğunu unutmuş olmalılar.

Şüphesiz ki peygamberimizin karikatürünün yapılması çok çirkin ve tasvip edilmesi de mümkün değil. Kimsenin başkaların inançlarını aşağılamaya yada inançlarıyla dalga geçmeye hakkı yok. Peygamberimize yapılan hakarete tepki göstermenin en güzel yolu, peygamberimizin ahlakıyla olmalıdır. Şunu daha sık sormalıyız kendimize: O olsaydı nasıl yapardı? İslamiyet’i daha doğru yaşamak için hedef; hayata onun baktığı gibi bakmak, onun konuştuğu gibi konuşmak, onun davrandığı gibi davranmak, kısacası onun gibi yaşamak olmalıdır. Peygamberimize, hayatta iken de nice hakaretler edilmiş, nice psikolojik işkenceler yapılmıştı. Ama o bunlara nasıl tepki vermişti? Bunu irdelemek lazım. Edep tacını hiçbir zaman çıkarmaması gereken Müslüman, tepkilerinde de bunu unutmamalıdır. Hz. Muhammed’in sünnetine ters bir davranış, ona yapılan bir hakarete karşı bile olsa, eminim ki onu hakaretten daha fazla üzecektir. Peygamberimizin ahlakı Kuran’ın kendisiydi. Kuran’da der ki: “İyilikle kötülük bir olmaz. Sen en iyi olanla karşılık ver. Bir de bakarsın ki, seninle arasında düşmanlık bulunan sanki candan bir dostmuş gibi olur”(Fussilet-34)

Başlangıca varma derdi

2006-01-26T14:38:00.000+02:00

Kur’an’da anlatılır ki(Araf, 171-172) Allah dünya yaratılmadan önce ruhları yarattı. Orada(elest bezmi, elest meclisi) bütün ruhları bir araya toplayıp “Elestü bi-rabbiküm” Yani “Ben, sizin Rabbiniz değil miyim” diye sordu. Ruhlarımız ise “Evet” anlamına gelebilecek pek çok kelime arasından “belâ”yı seçerek “Kalü: Belâ” (Dediler ki: Evet).
Belâ aşkınlığın binlerce tecellisinden biridir. Belki de en belirginidir. Öyle ki aşk, belâ sağanak gibi yağarken ıslanmak için kendini dışarı atmaktır. Aşk ehli, dert ehlidir derler. Mevleviler birbirlerine “Allah derdini arttırsın” diye dua ederlermiş. Dert dilemek, garip gözükse de “Allah aşkını arttırsın” demek gibi bir şey bu. Öyle ya Mecnun’a göre Leyla derdinden daha tatlı bir şey yoktur herhalde. Aşk derdinin dermanı Niyazi Mısri’nin meşhur,
“Derman arardım derdime
Derdim bana derman imiş”
Beyitinde ifade ettiği gibi, derdin kendisidir. Böyle olunca derdin artmasını dilemek yapılabilecek en güzel dualardan biridir.
İnsan bir an olsun dertsiz kalmaz. Kendi rızasıyla dertlenmediğinde ise bugün çoğumuzun yaşadığı gibi binlerce dert doldurur gönlünü. Rabbimize “Belâ” diyerek verdiğimiz sözü çoktan unutmuş, kendimize gururdan, ihtirastan, paradan, şehvetten ve hasetten yeni tanrılar edinmiş, onların dertleriyle dertlenmiş durumdayız. Sanki ömür altımızdan akıp giden bir nehir bizlerse nehrin akıntısında savrulan sandallarda gibiyiz. Nehrin suyu her geçen saniye, yeni tanrılarımızın attığı çöplerle daha da kirleniyor. En temiz hali ise suyun ilk çıkış yerinde. Öyleyse başlangıca varmalı, derdimiz bu olmalı. Bu dertle diğer dertleri unutup hayata bir başka gözle bakmalı. Başlangıca varmak için asılmalı küreklere, hem de öyle bir asılmalı ki akıntıya karşı koymalı. Zaman sevgiliye daha da yakınlaştırmalı.

İzmir'i Yaşamak

2006-01-19T17:42:00.000+02:00

İnsanlar mı şehirleri kendine benzetir, yoksa şehirler mi insanları şekillendirir. Her iki soruya da evet denebilir. Ama nedense şehirlerin kendine has bir ruhu olduğunu düşünmüşümdür hep. Bazı şehirler vardır ki şehre girdiğinizde hissedersiniz özel havasını. Mesela İstanbul öyledir tarihle harmanlanan metropol keşmekeşi bir anda çeker sizi kendine ve bu atmosferde kaybedersiniz kendinizi. Yaşayan insanlar mı yoksa şehir mi anlamakta güçlük çekilir çoğu kere. İzmir’in böyle bir havası yoktur. Yaşadığınızı daha yoğun hissedersiniz. Bunun için olsa gerek, Attila İlhan “Düşünmekten çok yaşamaya müsait şehir” der İzmir için.
İzmirli için "rahat insan" tanımlamasını yaparlar. Bir kıyı şehridir İzmir ve İzmirliler için deniz çok önemlidir. Öyle ki bunu en çok üniversite eğitimi veya askerlik gibi bir sebeple şehir dışına çıktıklarında fark ederler ve yüzme bilmeyenlerin bile en çok özlediği şeylerin başında deniz gelir. İzmir’e bir su ve taş medeniyeti hâkimdir. Şehrin birçok merkezi noktasında yüzeye çıkarılmamış çok sayıda Helenistik ve Roma dönemi eseri olduğu gibi bunların en görkemlilerini de Efes, Bergama ve Agora’da görebilirsiniz. Roma’dan kalma miras mıdır bilinmez ama bu taş ya da şimdi ki haliyle beton işi biraz fazla abartılmıştır. Kadife kale’den baktığınızda mükemmel körfez manzarasının yanında beton binaların dışında görebileceğiniz yeşil alan kültürpark dışında yok gibidir neredeyse.
Anadolu’nun fiziki olarak en batı şehri olduğu gibi vaktiyle sayıları nüfusunun büyük bir kısmını oluşturan ve hala şehrin önemli işletmelerine sahip Levantenlerden midir anlaşılmaz ama kültürel anlamda da en batı şehridir. En yakınları Manisa’daki ledünni havayı yada Aydın’daki atmosferi bulmak güçtür İzmir’de. Hal böyle olunca sanki biraz sırtını Anadolu’ya dönmüş gibi durur.
İstanbul’un hengamesini yada Ankara’nın düzenini de göremezsiniz İzmir’de. Bu nedenle büyük şehrin sıkıntısından yakınan İzmirliler İstanbul yada Ankara’yı gördükten sonra “büyük köy” tanımlamasını yaparlar yaşadıkları şehir için. İzmir’in bir anda tadına varmak zordur. Yavaş yavaş, sindire sindire yaşamanız gerekir. Eşref Paşa Pazaryeri’nin içindeki tarihi ipek yolundan kaldığı söylenen devasa taşlarla döşeli yoldan geçmeden, varyanttan Kemeraltı’na inip Kızlar ağası Hanı’nda boyozla birlikte çay içmeden, Asansör’den körfezi seyredip sahildeki palmiye ve okaliptüslerin yanından Saat Kulesi’ne yürümeden, Kordon’da gün batımında yemek yemeden, sonra da vapurla Karşıyaka’ya geçip şehrin ışıklarını bir de oradan seyretmeden zordur İzmir’in tadına varmanız. İzmir’de yaşasanız bile İzmir’i yaşamış sayılmazsınız.

Bir Kurban Yazısı...

2006-01-16T14:03:00.000+02:00

Bir kurban bayramı daha geride kaldı. Şöyle bir bakıyorum da canını vererek ibadetlerin en faziletlisini gerçekleştirmemizi sağladığı için kendisine minnet ve merhamet beslememiz gereken hayvancağızı, sanki görüldüğü yerde yok edilmesi gereken şerrin başını yakalamışçasına yere yatırıp bir ayağıyla kafasını bastırıp, adeta düşman hançerlercesine öldürenler, kurbanın ruhuna ne kadar uygun davranıyorlar.
Adını yakınlaşma, yakınlık anlamlarına gelen “kurb” kelimesinden alan bu bayram bizleri ne kadar yakınlaştırdı acaba? Şah damarımızdan daha yakın olduğunu söyleyen yaratıcımıza yakın olmamızı engelleyen neyse onu kurban etmek gerekir aslında. Öldürülmesi gereken de, kestiğimiz hayvanların temsil ettiği, ruhumuzun yaklaşmasını engelleyen, kendi hayvani yönümüzdür. Etleri kanları ulaşmaz deniyor kitabımızda takvanın ulaşacağı, takvanın, bizi rabbimize yakınlaştıracağı söyleniyor. Hz. İsmail’in Allah’ın emrine uyup da bıçağın altına yatması gibi yaptığımız işlerimizde nefsimizin hoşuna gitmese bile, sırf rabbimin emridir düşüncesiyle onun isteğini yerine getirmektir önemli ve zor olan. Bu anlayışla yaşamaktır takva sahibi olmak.
Kesilen kurbanlıkları gördükçe soruyorum kendime: Onlar yüce bir ibadetin yerine gelmesi için canlarını verdiler ya sen neyini verdin. Önünde bir set gibi duran kibrini mi? Ruhunun kanatlarını bağlayan enaniyeti mi? Gözyaşlarını kurutan gururunu mu? Hırsını mı? Hasedini mi? Şehvetini mi? Neyini verdin?

Görünene Aldanma

2005-12-20T20:29:00.000+02:00

    Son yıllarda kişisel ve kurumsal gelişimin sektörleşmesiyle birlikte vizyon ve misyon kavramları da iyice dilimize girdi. En yalın ifadesiyle vizyon: gerçekleştirmek istediğimiz gelecek, misyon ise bu gerçekleşmedeki amacımız şeklinde ifade edilebilir. İlk zamanlar kurumlar için kullanılan bu kavramlar artık bireyler içinde kullanılıyor. Ve sizden kişisel misyonunuzu tanımlamanızı istiyorlar. Kaliteli bir yaşamın temelinde bunun olduğu söyleniyor. Aslında kişisel gelişim uzmanları “Sen neden yaşıyorsun kardeşim?” diye soruyorlar.
    Yaşamımız içerisinde genelde yaptığımız, gözümüze ilk çarpan neyse onunla ilgili hemen bir karara varmak ve bu kararımızı uzunca bir zaman sürdürmektir. Bu gayet normal çünkü insanın doğasında gördükleriyle ya da daha geniş bir ifadeyle algıladıklarıyla düşünme ve yargıya varma vardır. Mesela güzel birini gördüğümüzde güzel bir kişilik olduğu kabulüyle başlarız konuşmaya. Ya da birisinin işteki konumunu öğrendiğimizde hemen bir değer atfederiz. Fakat bazı zamanlar görünenin ve bilinenin ötesini düşünmek gerekiyor. Öyle ki toplum tarafından çok önemsenen, bir çok kişinin olmak isteyeceği konumda bulunup da yaşamdaki amacı zevk elde etmekten başka bir şey olmayan insanların sayısı geçmişte az olmadığı gibi bugün de hiç az değil. Mevlana, (henüz kişisel gelişimin sektörleşmediği zamanlarda) insana aradığı şeye bakarak değer biçilmesi gerektiğini söyler. Yaşamın içerisinde aradığımız, başka bir deyişle hayattaki anlamımız neyse biz de o kadar değerliyizdir. Amacımız üç dakikalık bir zevkse, iş yerindeki konumumuz ne olursa olsun, arabamız ne kadar iyi marka olursa olsun, ne kadar iyi bir semtte oturursak oturalım gerçekte bizim değerimizde üç beş dakikalık olur. Bu gün büyük insanlar diye isimlerini zikrettiğimiz kişileri büyük kılan, önce onların hayata yükledikleri anlamdı. Neden yaşıyorum sorusuna verdikleri cevaptı. Eğer bu soruya verecek bir cevabınız yoksa hayatınızı bir kez daha gözden geçirmelisiniz. Çoğu insanın hayatı bu soruyu bir kez bile düşünmeden kah TV dizilerinin bölümlerinde kậh pop starların parlayan yıldızlarında, kah arabalarının jantlarında kậh evlerinin fayanslarında geçip gitmekte. Oysa bunların hepsi onun varlığı için var…
    Ez cümle; Anladım ki hayatın anlamı hayatı bir anlama adamakta saklı.

"Allah versin"

2005-12-14T11:23:00.000+02:00

Dua’nın yakarış olduğu söylenir. Tabii yakarış ve yalvarış yetersizlik boy gösterdiğinde ortaya çıkar. Mesela sınava iyi hazırlanamayan öğrenciler sınav sonuçlarını görünce not yükseltmek için öğretmenlerine yalvarmaya başlarlar.
Hayatımızda kendimizi yeterli hissettiğimiz durumlarda istemek aklımıza gelmez çoğu kere, böyle durumlarda iş “kolay bir iştir” ve kimseye tenezzül etmeyiz. Bazen de tersi durumlarda yapmak mümkün gözükmemektedir. O zaman işimiz “Allah’a kalmıştır” dua etmek gerekir. Gerçekten düşündüğümüzde ise kalbimizin atışını bile biz belirleyemiyoruz. Aslında işleri ne kadar yoluna koyarsak koyalım, ne kadar işi "Allah’a bırakmıyor" olursak olalım, ne kadar hazırlık yaparsak yapalım, eninde sonunda yaptığımız şey, "istemek"tir. Yani yaptığımız her eylem bir duadır. Yukarıdaki öğrenci-öğretmen örneğine dönecek olursak sınav sonuçlarını değerlendiren öğretmen için ders sırasında öğrenci sorumluluklarını yerine getiren bir öğrencinin yüksek not alma isteği, tersi durumdaki bir öğrenciye göre daha inandırıcıdır. Çünkü ortada bir çalışma ve emek harcama vardır.
Hayat “Hayatı programlayan”ın kurallarına göre yaşadığımız sürece anlamlıdır.
“İnsan için çalıştığından başka bir şey yoktur” * der kutsal kitabımızda. Dua kavramıyla tevekkül kavramı içicedir aslında. Tevekkülü ise şöyle düşünüyorum: Yaradan izin vermedikten sonra kul ne kadar çalışsa da olmaz. Yaradan izin verdikten sonra ise çalışmadan olmaz. Genel geçer kural bu gibi gözüküyor. Mesela sizden yardım isteyene “Allah versin” demektense ona “Rabbim senin bana verdiklerinden ben de bu kuluna veriyorum ve onun da bunlara sahip olmasını istiyorum” düşüncesiyle Allah adına bir şey vermek daha değerli bir dua gibi…

Vermenin dayanılmaz hafifliği

2005-12-07T13:46:00.000+02:00

    Cömertlik hemen hemen tüm dinlerde ve öğretilerde meht edilmiştir. Ve hepimizde biliriz önemini. Biliriz de acaba ne kadar yaşarız?
    Görünce rahatsız olduğum, sokaklarda sık sık karşılaştığımız bazı manzaralar var ki gerçekten düşünülmesi gerekmekte. Kendisinden “ekmek parası” isteyen birini ki bu kişi dilenci vasfında da olsa, “bende de yok”, “git çalış”, “sen benden zenginsindir bee..” gibi ifadelerle azarlayan insanları gördükçe dilenciden daha çok onlara acıyorum. Tamam istemenin, suiistimal edildiğini kabul ediyorum. Ama siz sanıyor musunuz ki günümüze özel bir durum sadece. Dilenciliğin tarihine baktığınızda insanlığın tarihine yakın neredeyse. Öyleyse asırlar öncesinde de aynı durumların yaşanma ihtimali gayet yüksek. Çoğu kere bana da inandırıcı gelmez dilenciler ama bazen düşünürüm; ya gerçekten ihtiyacı varsa diye. Üstelik benden yardım isteyen herkesin aynı sahtekarlığı yapmayacağı ihtimalini de göz ardı etmemem gerekir.
    Vermek zor iştir esasında, insan doğal olarak kendi sahip olduklarını başkasıyla paylaşmak istemez. Vermek için bir sebebiniz yoksa bilinç altınızdan “zaten yaşam zor ben de kendime yetecek kadara sahibim” mesajını almanız ve bu mesajı onaylarcasına hareket etmeniz gayet normaldir. “Aynı durum benim de başıma gelebilir. Biraz yardım edeyim.” Düşüncesiyle verebilir. Erdemli insan mala önem vermez ve başkalarıyla paylaşır diye düşünür ve buna göre hareket edebilirsiniz. Ama daha da önemlisi eğer ki yaratıcıya inanıyorsanız bilin ki O sizin sevdiğiniz şeylerden vermenizi istiyor, hem de şu kadar kazanırsanız diye bir ölçüt koymadan. Emin olun ki elindeki 10 birimlik malı paylaşamayan 1000 birim olduğunda hiç paylaşamaz. Çünkü sahip oldukça daha fazlasını ister insan. Paylaşmanın ve başkalarına yardımcı olmanın hazzını ise ancak cömertler tadabilir. İçinizden gelmediği halde, kendinize rağmen, biriliyle sahip olduğunuz bir değeri paylaşın. Sonra da tadını çıkarın….
    Büyüklerden birine (Mevlana’ya olduğu söylenir) “Büyük adam kimdir” diye sorarlar. O da şöyle cevap veriri: “büyük adam, açken açı doyurabilendir”

Söz

2005-11-30T09:33:00.000+02:00

Bir dergide okuyup da çok beğendiğim yazıyı sizinle paylaşmak istiyorum:

Söyledim,
Duydu anlamına gelmez
Duydu,
anladı anlamına gelmez
Anladı,
Hak verdi anlamına gelmez
Hak verdi,
İnandı anlamına gelmez
İnandı,
Uyguladı anlamına gelmez,
Uyguladı,
Sürdürecek anlamına gelmez....

Çok doğru olduğunu düşünüyorum benim de insan ilişkilerine bakış açımı yansıtıyor.
Bir de Mevlana'dan bir söz aktaralım konuyla paralel; "Ne kadar bilirsen bil söylediklerin, karşındakinin anlayabildiği kadardır."

"Dönek"liğin savunması

2005-11-22T20:04:00.000+02:00

İnsan çoğu kere ait olma güdüsüyle bir gruba dâhil olmak ister. Her insan acziyeti hissettiğinden midir nedir ait olma güdüsüyle hareket ettiği anlar olur. İlkokuldan huzur evine kadar hayatın bütün evrelerinde bu çok rahat görülür. Kalabalık ailelerde kardeşler arasında bile gruplar oluşabilir. Çocuk gruplarının içinde nasıl ki küçük gruplar oluşuyorsa yetişkinler içinde durum aynı. İnsanın doğası buna çok elverişlidir çünkü. Tabii bir yere ait olurken kendimize yakın olanı, kişiliğimize en uygun olanları seçeriz. Kişiliğimizi ise büyük ölçüde öncesinde yaşadıklarımız belirler. Arkadaş grubu, siyasi-ideolojik hatta dini grupları ve benzerlerini seçerken genelde belirleyici olan budur. Bir gruba ait olmak değil ama grupla bütünleşmek, dünyaya onun ardından bakarak adeta insanları bizden olanlar ve olmayanlar diye görerek grupla tek vücut olmak tehlikeli olabilir.
İnsanın doğasında nasıl ki ait olma varsa aynı ölçüde değişime de açıktır. Fikirler, görüşler, inançlar değişebilir ve bunların değişmesiyle gruplarda değişebilir. İşte bu noktada bireyi değil de grubu yada grubun temel dinamiklerini esas alanlar çoğu kere değişime kendilerini kapatırlar. Değişimi yaşayanları da “döneklik” yapmakla suçlarlar. Hatta ötesine geçip öldürmeyi bile düşünenler vardır. Oysa hayatın özünde durağan değil devingen olmak vardır. Bu yüzden fikrini, görüşünü değiştirenlerini “döneklik”le suçlamak anlamsızdır. Gerçek dönekler fikir değiştirenler değil, çıkarları uğruna fikirsizleşenlerdir.

Allah'tan korkulur mu?

2005-11-17T13:45:00.000+02:00

    Çocukken Allah korkusu kavramını ne zaman duysam bir tuaf olurdum. Bazen de Allah sevgisini duyduğum zamanlarda ise bir türlü anlayamazdım Allah sevilecek mi? Yoksa korkulacak mı? Korku ve sevgi birbirine ters kavramlar.
    Çocuklarımızı yetiştirirken genelde korku temelli yetiştiriyoruz. Onlara Allah’ı tanıtırken de önce korkmaları gerektiğini telkin ediyoruz . Oysa çocuklar bu korkunun niteliğini yada niceliğini sorgulayıp anlayamazlar. İnsanlar korktukları şeylere yakın olmayı değil uzak olmayı seçerler. Öğrencilik hayatınız boyunca korktuğunuz ve sevdiğiniz öğretmenlerinizi düşünün hangisine yakın olmak isterdiniz?
    İslamiyet’in ve diğer büyük dinlerin amacı kulu Allah’a yaklaştırmaktır. Allah ile kul arasındaki münasebet korku değil sevgi temelli olmalıdır. Davranışlardaki hassasiyeti arttırmak ve toplumsal davranışları düzenlemek için genelde korku bir araç gibi kullanılır. Mesela haram helal kavramları toplumsal huzur açısından son derece önemlidir. Birey Allah’tan korkarak, olası ki başına bir şey gelmesinden çekinerek çalmaz, dövmez, öldürmez vs. Oysa aynı şey sevgiyle de yapılabilir. Allah’ı sevdiği için onun dediklerini yerine getirmek daha olgunlaşmış bir ruh halidir. İki kişi sizden aynı şeyi istediğinde kimi daha çok seviyorsanız onun dediğini yapmak daha kolay gelir. Sevgilisi aşıktan çok zor bir şey bile istese aşığa yapmak zor gelmez yada zor gelse bile o kırılmasın diye yapar. Aynı şey dinin yaşanmasında da geçerli. Fazla uzattık gene velhasıl Allah’tan değil Allah’ı incitmekten korkmak gerek…

2005-11-17T12:11:00.000+02:00

Merhabalar Ahsen tarafından sobelenmişim :)
işte soruların cevapları

1-Saat kaç? 12.13
2-Adin Soyadın? Hicanka yeterli olsun sadece ama yine de; murat özkan
3.Dogum tarihin? 11.04.1981
4.dövme ? hayır
5.Hiçkiriklara bogularak aglayacak kadar asik oldun mu? evet,
6.Araba kazasi geçirdin mi? evet
7.Pepsi mi cocacola mı? Colalı ve asitli içecekleri sevmem
8.Bira mi sarapmi??? Alkol kullanmam
9.Bardak yari dolu mu yoksa yari bos mu? kesinlikle yarısı dolu...
10.Tercih ettigin rakam?0
11.Sevdigin müzik? New Age
12.Sevdigin çiçek? Gül
13.Nefret ettigin sohbet? geyik
14.Türkan şoray mi Hülya Koçyigit mi? Türkan Şoray...
15.Bir problem? olmak yada olmamak
16.Sevdigin renkler? siyah ve gök mavisi
17.Kendini gelecekte nasil görüyorsun? :)
18. Kim seni ebeledi? ahsen
19.Senden en uzakta yasayan arkadasin? Derya-tokat
20. Bu ankete ilk cvp vericek arkadasin? ufuk
21.Peki ya en sonuncusu? henüz belli değil
22.Hayatinda neyi degistirmeyi isterdin? lisemi sonrasını
23.En sevdigin sarki? Samanyolu
24.Uyandiginda ilk düsündügün sey? ne yesem :)
25.Baska biri olabilsen kim olmayi seçerdin? düşünmedim
26.Birsey söylemek isteyipte söyleyemedigin o kisiye ne demek istersin? söyleyemiyorsam susarım zaten bazen suskunluk en etkili sözdür
27.Tercih ettigin spor? Aikido
28. Bankadaki tüm parani hiç acimadan harcayacagin dükkan? duruma göre değişir
31. En sevdigin dondurma? limonlu
32.Utangaç misin yoksa fazla açik sözlü mü? orta
33.Takma adin? hicanka
34.Konustugun diller? sadece türkçe, ingilizce az.

İyi niyet iyi midir?

2005-11-06T22:23:00.000+02:00

Bayram tatilinde fırsat bulupta yazamadım.
Herkesin geçmiş bayramı kutlu olsun.
İşte bayram sonrası ilk yazı;

Hayatta hiçbir şey nedensiz değildir, zorluklar bile… İnsanın mücadele ruhunu zorluklarla mücadele etmek kadar, hiçbir şey geliştiremez. Yaşam boyunca belli dönemlerde belli zorluklar yaşarız. Mesela koltuğa tırmanmaya çalışan bebeğinizi iyi niyetinizle alıp koltuğun üstüne oturttuğunuzda ona iyilik yapmış olur musunuz? Yapılması gereken doğru davranış bebeğin koltuğa tırmanması için ona destek olmak, belki çok basitinden ayağının altına bir şey koymaktır. Bebeği alıp ta koltuğa koyanlar, çocukları evlenip anne ya da baba olduğu zamanda onların ebeveyn olma sorumluluklarını paylaşmak zorunda kalabiliyorlar. Sonuç: Kendinin farkında olmadan bir başkasıyla yaşamı paylaşmaya çalışanlar. Kendileri doğamadan doğuran anneler, büyüyemeden çocuk sahibi olan babalar.
“İnsan her şeyi göremez; sevdiğin şeyler seni kör ve sağır eder” der Mevlana, Yaşam boyunca bazen bebek misalinde olduğu gibi… Sevdiklerimize iyi niyetle, farkında olmadan birçok açıdan faydadan çok zarar sağlıyoruz. İyi niyet her zaman da iyi sonuçlar doğurmaz. Doğru zamanda doğru davranışı sergilemek gerektiğini biliriz hepimiz. Biliriz de o doğruyu bulmakta zorlanırız. İnsan bazen karşısındakine fayda sağlamak için çabalar gibi gözükse de aslında kendi canı yanmasın diye uğraşır. Ve bunu sanki bir refleks gibi yapar. Kendine bile karşısındakinin iyiliği için uğraştığını telkin eder. Doğru davranış önce karşıdakini düşünmektir. Acaba diğergamlığı bu açıdan da ele alabilir miyiz.?

Dürtüler ve düşünceler

2005-10-27T10:50:00.000+03:00

“Büyük suçlar, zaruri olanı değil de fazla olanı elde etmek için işlenir” demiş Aristo. Ne kadar da hayatın içinden bir söz. Demek ki o zamanlarda şimdi olduğu gibiymiş dünya. Belki dekor, oyuncular ve replikler farklı ama oyunun teması aynı ne de olsa…
Bazen düşünüyorum da kapkaçtan, sapkınlık derecesine varan cinayetlere, dünya üzerinde oynanan oyunlara kadar her şey insanın sahip olma güdüsüne bağlı. Amerikanın Irak işgali ve benzerleri bile bir grup açgözlülüğe yenik düşmüş insanın hep daha fazlasını elde etme mücadelesinden başka ne ki?
İnsanın, çoğu kere dürtüleri aklını örtüyor. Bunun bedelini ise bazen kendisi ödediği gibi bazen de yakınları ve hatta bulunduğu konuma göre, bütün insanlık ödüyor. İnsanın kendini tanıması hangi duygularını ve dürtülerini hangi mantık silsilesiyle kontrol edeceğini bilmesi erdemli insan olma yolunda çok önemli bir durak olsa gerek. İradeyi doğru zamanlarda doğru yerlerde kullanmalı. Çoğu kere ne yapması gerektiğini bilir insan kendi doğruları ve düşünceleri vardır ama yapamaz ve bir müddet sonra o doğrularda değişmeye başlar. Eğer düşünceler davranışları yönetememeye başlamışsa, davranışlar dürtülerin kontrolüne girer ve bir de bakarsınız ki, yaşadığınız gibi inanmaya başlamışsınız.
Düşünmek, inanmak, yaşamak ve bazen kendine rağmen kendin olmak…

KADER OYUNU(MU?)

2005-10-27T10:36:00.000+03:00

“Ne yapalım, kader”
“Kader de bu da varmış”
“Kader utansın”

Gün içerisinde yukarıdaki cümleleri ya da benzerlerini ne çok duyuyoruz. Sahi nedir gerçekten kader? Acaba gerçekten her şey önceden yazılmışta biz sadece oynuyor muyuz? Öyleyse nedir suç ve ceza? Neden cennet ve cehennem var? Ne garip! Sınavı kaybedene de alkolden ölene de kader diyoruz.
Bir strateji oyunu düşünelim. Satranç mesela… Oyunun kuralları ve belli bir kural koyucusu var. Öyle bir oyun ki tasarımcısı her an her şeye müdahale edebiliyor. İstediği anda istediği oyuncuyu dışarı atabildiği gibi, bir oyuncunun hamlelerini, başka bir oyuncuya aşması gereken bir engel gibi gösterebiliyor. Ve bundan da oyuncuların hiç haberi olmuyor. Oyuncular ise istedikleri anda oyunun tasarımcısından kendilerine yol göstermesini isteyebiliyor.
Her hamlenin sonucunda meydana gelebilecek olasılıklar belli. Hamleleri seçmek ise bizim elimizde. Seçtiğimiz hamlelerin sonuçları istemediğimiz gibi çıktığında oyunun kurallarını bahane etmek biraz cahilce bir tutum gibi geliyor bana…
Hayatta böyle gerçekten… Kaderi programlayan, aklın alamayacağı kadar müthiş bir dengeyle belirlemiş kuralları ve sonuçları, oyna diyor adeta bize… Ve oynuyoruz bizlerde.
Başımıza gelebilecekler belli aslında ama onları seçmek bizim elimizde. İstemediğimiz bir olay yaşadığımızda hemen kadere bağlamak hiçte mantıklı ve dürüstçe gelmiyor bana.
İnsanlar adil olmayı yaratıcıdan öğrenmişlerdir. Yaratılanların sınıflandırılıp, cezalandırılacakların ve mükâfatlandırılacakların önceden belli olması onun adil sıfatına aykırı olmalı… Hem öyleyse neden Kuran “İnsan için çalıştığından başkası yoktur” desin ki. Neden çalışmak bu kadar önemli olsun ki!
Önce düşünceyle başlıyor her şey, düşüncelerimiz davranışlarımız, davranışlarımız karakterimiz, karakterimiz ise kaderimiz oluyor bekli de.

Bu yazı önce arayanlarbulamaz.blogspot.com adresinde yayınlanmıştır.

Büyük Oyuncaklar

2005-10-19T10:52:00.000+03:00

Elinden oyuncağı alınan bir çocuk nasıl da ağlar. Bizlere komik ya da değersiz görünen bir şey için nasıl kavga ederler. Hatta bazen eve gelen misafirlerin çocukları giderken yanlarında birkaç oyuncak götürmek isterler. Tabii ev sahibi çocuk hemen direnişe geçer. Anne babalar ise hemen “ Aa.. ne ayıp kardeşle paylasana çocuğum” tarzı diyaloglara girerler. Oysa çocuğun sahip olduğu tek şey oyuncaklarıdır. O anne babalara sormak isterdim; acaba sizler sahip olduğunuz buzdolabını, televizyonu ya da arabanızı “kardeş” le paylaşır mısınız?
Çocuklar belli dönemlerde belli oyuncaklara sahip olmak isterler mesela beş yaşındaki arabası on yaşında önemsizdir artık. Her yaşın kendine özgü merakları ve oyuncakları var. Aslında yetişkin olunca da bu durum sürüyor. Bazen etrafımdaki yaşlılara bakıyorum da bizim neredeyse hayatın merkezine koyduğumuz birçok şey onlar için önemsiz olmuş.
Çocukken arkadaşınızda görüp de çok beğendiğiniz, hayallerinizi süsleyen bir oyuncak olmuştur mutlaka. Hatta bu hayaller günlerce yada aylarca sürmüş olabilir. Bazen bizler de Sahip olduklarımız yanında bir de birilerinde görüp adına eşya dediğimiz oyuncaklar için zihnimizi ve gönlümüzü harcıyoruz. Sahip olunanlara gönül harcamanın ötesinde sahip olmadıklarımıza harcamak daha da bir erdemsizlik gibi geliyor bana.
Fazla uzattım gene… En iyisi sözü ehline bırakmak.

“Dünya hayatı deniz gibidir. Sen ise sandal gibisin.
Sandal denizde yüzer. Eğer ki sandal delinir de
İçine su almaya başlar işte o zaman batar.”
Mevlana

“İnsanlar ne garip önce para için sağlıklarını,
sonra da sağlıkları için paralarını harcıyor.”
Goethe

"Bu da Geçer Yahu"

2005-10-15T16:21:00.000+03:00

Bir gün saray çalışanlarından biri, büyük bir suç işler ve sultanın huzuruna çıkarılır. Sultan kendisini bir şartla affedeceğini söyler. Ve ekler "Bana öyle birşey bul ki, aynı şey hem dertlileri dertsiz kılsın hem de dertsizleri dertli kılsın" Affedileceğini duyan adam sevinçle yollara düşer. Bilgelere sorar, kitaplarda arar, bir türlü bulamaz. Bir gün birilerine sorarken, meczub bir derviş duyar bunu ve "Bu da geçer yahu" diye bağırır adama, "git sultana bunu söyle, istediği cevap budur" der. Adam hemen saraya çıkar ve sultana "bu da geçer ya hu" deyip canını kurtarır.

Bazen öyle boğuluruz ki hüzne daha kötüsünü düşünemeyiz bile, bazen öyle seviniriz ki, hani şu zafer sarhoşluğu dedikleri şey, sanırız ki hep böyle gidecek. Oysa kainatta her şey zıttıyla beraber yaratılmıştır. Bilinen en küçük parçadan tutun da uzayın derinliklerine kadar. İnsanın duyguları da böyle. Her şey zıttıyla var. Bazen biri çıkar öne bazen diğeri...
Mutluluk...
Mutluyum derken gerçekten ne kadar da mutluyuzdur? Yada yaşanılan gerçek bir mutluluk halimidir. Eğer gerçekse neden yok olup olup tekrar dirilir.
Acaba mutluluğu değil de hakikati mi aramak gerekir. Yoksa gerçek mutluluk hakikatin içindemi gizlidir.? Hani şu "Kahrın da hoş lütfun da hoş" anlayışı. Burda sözü edilen mutluluk nasıl bir mutluluk?
"Bu da Geçer Yahu"

Hüzün...

2005-10-15T16:05:00.000+03:00

Bazen dökülen bir yaprakta çıkarsın karşıma, bazen batan güneşle doğarsın.
Bazen ağlayan bir çocuktan bakarsın bana, bazen bir ney sesinde duyarım seni...
Kimi zaman yaz yağmuru gibi gelir geçersin. Kimi zaman büyük gürültülerle fırtınalar koparırsın. Ve bir kaç damla gözyaşı akar sevgileye sel olup akmak için...

Göç

2005-10-12T09:09:00.000+03:00

Hayat denilen şey göçten ibaret.İnsanoğlu göç eder her gün ,her saat,her saniye bir sonrakine...Sanki bir yürüyüş gibi atılan her adımda bir öncekini terk ediş var. Göç demek terk ediş demektir aslında. Çocukluğun sevgileri gençlikte, gençliğin heyecanları yaşlılıkta terk edilir. Ve sonunda hepsini terk ettiren büyük göç... Her insan farkındadır bu gerçeğin. Farkındadır ama kabullenemez asla. Terk edeceğini bile bile elde etmek için çırpınır. Terk etmekten hoşlanmaz insanoğlu vazgeçmek kolay değildir çünkü. Onca uğraştan sonra bırakmak, hele hele sevgiliden ve sevgilerden vazgeçmek hiç kolay değildir. Ama sonunda terk ediş var ; hayatın değişmez kuralı bu... Zaman ilerledikçe insan büyük terk edişe yaklaşır ve o nispette de sevdiklerine soğur. Öyle bir sevgili olmalı ki zamanın akması ondan uzaklaştırmamalı aksine O'na yaklaştırmalı ve hiç bir şey ama hiç bir şey O'ndan koparmamalı O'ndan başka her şeyi terk ettiren ölüm bile...

"Bilgi Toplumu"

2005-10-11T09:34:00.000+03:00

Günümüz "bilgi toplumu" nun bir hastalığı olduğunu düşünüyorum: bilmek ama olmamak hastalığı.
Bu gün istediğimiz bir konuda hemen bilgi sahibi olabiliyor, yada yaşadığımız bir soruna bir çok çözüm bulabiliyoruz ama gerçekten sorunlarımızı ne kadar çözebiliyoruz?
İletişimle ilgili bir çok kitap okuyup seminerler alan ama etrafındakileri kırıp geçirenlerin sayısı hiç az değil. Liderlikle ilgili bir yığın eğitim almasına rağmen temel ilkeleri bile uygulayamayan yöneticilerin sayısı her geçen gün artıyor. Bugün bir konuda eğitim almaya karar verdiğinizde ve bunu bir arkadaşınızla paylaştığınızda "gerek yok ben aldım sana anlatayım" cümlesini çok sık duyabiliyorsunuz.
Çok çeşitli konularda çok çeşitli bilgiler edinebiliriz. Ama asıl önemli olan bizim bunları ne kadar yaşayabildiğimiz, güncel deyişiyle ne kadar içselleştirdiğimizdir. Daha da önemlisi kendimizi ne kadar tanıdığımız ve nereye varmak istediğimizdir. Eğer neyere varacağınızı bilmiyorsanız hangi yoldan gittiğinizin bir anlamı olmayacaktır. Eğer önemli olanı bilinçli bir şekilde seçmiyorsanız önemsiz olana bilinçsizce bağlanırsınız. Yani düşündüğünüz gibi yaşamıyorsanız yaşadığınız gibi düşünmeye başlarsınız!
Belki de yapılması gereken bilgi sahibi olmaya değil hikmet sahibi olamaya çalışmaktır.

Toprağın Armağanı

2005-10-09T17:45:00.000+03:00

Baharın müjdecisi kardelen, ıssız yerlerde açan zambak, karanfil, menekşe ve diğerleri.... Bugüne kadar hiç biri gülün tahtına oturamamıştır. İnsanoğlu neden güle bu kadar önem verir? Neden diğerleri değilde gül? Gülü ayrıcalıklı kılan; kokusu mu, güzelliği mi yoksa dikenleri mi?Gülü farklı kılan; barındırdığı tezatların eşsiz uyumudur. Bu uyum sayesinde, hayatın özünü, insanlığın bengisuyunu yani aşkı anlatır. Aşk: mutluluk ve acının bir arada bulunması bunu gülden daha güzel ne anlatabilir ki.
Hani bazen görürüz ya... yaprakları dökülmeye başlayan ama dikenleri sapasağlam kalan güller vardır. Her ne kadar bazıları için güzelliğini yitirmiş olsada, onlar benim için hâlâ güzel hâlâ değerlidir. Her zaman olduğu gibi bu hâlleriyle aşkı anlatırlar ama bu kez herkese değil bu halini de önceki kadar beğenenlere, yani gülle dikeni ayırtetmeyip kahrın da hoş lütfun da hoş diyebilenlere yani gerçek aşıklara... gerçek aşkı anlatırlar.
Gül nazlıdır, güzelliği nazında saklıdır. Bülbül için en büyük saadet gül için ötmektir. Belki de o, güle değil gülde gördüğüne aşıktır.
Gülün güzelliği nerden kaynaklanır derseniz, topraktan derim. İnsanoğlu toprağı kirletir ama o, yine de onlara güller sunar.
Toprak olmak istiyorum, gül tohumu gibi önce toprakta yok olmak sonra da ortaya çıkan eşsiz güzelliği taliplerine sunmak...

Denizden öte

2005-10-09T07:53:00.000+03:00

Denizi seyrediyorum.
İlk önce, anlamsız, büyük bir su kütlesinden başka bir şey görünmüyor.
Öyleyse önce sudan başlamalı. Yanıcı ve yakıcı maddelerin birleşmesinden ibarettit su. Tıpkı aşık ve maşuğun birleşmesi, vuslat gibi. İşte Rahmet diyorum kendi kendime, boşuna rahmet dememişler suya...
Denizi seyrediyorum,
Kimi zaman hırçın, kimi zaman durgun,
Aşık bir gönlün söylediği söz gibi...
Dertli bir neyzenin nefesi gibi...
Sonsuzluğa uzanan bir bakış gibi...
Aşk gibi...
Denizi seyrediyorum.
Güneş çoktan batmış. Uzaklarda bir kaç geminin ışığı yansıyor. Deniz koyu bir karanlığa bürünmüş. Gözlerim bu karanlığa dalarken ruhum başka denizlere açılıyor. Sonra içimden bağırmak geliyor; "Ey deniz! Al beni içine bir zerre olmak istoyorum sende zerreliğin sırrını anlayarak..." Ama olmuyor. Ya deli derlerse... Varsın desinler, ne söylerse söylesinler. Denize düştükten sonra aklın ne önemi var ki!
Akıl; suyu hapseden bir testi gibi...
Testileri kırabilirsek, su denize giden yolu zaten bulacaktır. Birkaç damla gözyaşı testileri kırmaya yeter mi acaba?
Bir kaç damla gözyaşı...
Başlangıçtaki gibi,
Dünyaya geldiğim anda akıttığım gözyaşları gibi,
Saf ve temiz, kin ve nefretten uzak, dünya sevgisini tatmamış...
Bir kaç damla gözyaşı,
O gözyaşlarının her bir damlasında deryalar gizli,
O hali yakalayabilmek,
Yani başlangıca varabilmek asıl hedef bu olsa gerek...

Hicanka

2005-10-01T10:55:00.000+03:00

Yüzyıllar önce ne güzel de söylemiş Shakespeare "olmak yada olmamak işte bütün mesele bu ..." derken. Bin yıllar önce de söyleyenler vardı mutlaka...
Adem varlığını anlamaya çalışmış olmalıydı. Belki yeryüzündeki son insan da anlamaya çalışacaktı. Ama gerçekten neyini ne kadar kavrayacaktı, rüyadan daha gerçek olduğunu bile iddia edemediğimiz bir hayatın. İnsanın bütün gayreti var omak için değil miydi? Önce aile de başlayan sonra okul ve iş hayatıyla devam edip her an gösterilen çabalar daha iyisi, daha iyisi çırpınışları varlığımızı yada var olduğuna inandığımız benliğimizi daha da güçlendirmek için değil miydi?
Bütün mesele buydu hakikaten: olmak yada ...
"Hicanka" nın anlamı da buydu hiçlik düşüncesinin içine doğu efsanelerinin aranılan ama bir türklü bulunamayan ankasının katılmasıyla oluşmuştu.